NATO Secretary General Jens Stoltenberg and the President of Ukraine Volodymyr Zelenskyy

Αμερικανισμός. Ο μεγάλος εφιάλτης της ανθρωπότητας

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

claslessdemocracy@gmail.com,

http://www.classlessdemocracy.blogspot.com,

Η ανακάλυψη της αμερικανικής ηπείρου το 1492[1], άνοιξε τον δρόμο στους Ευρωπαίους αποικιοκράτες για να καταστρέψουν ολόκληρους πολιτισμούς, στο όνομα του χριστιανισμού με πρόσχημα τον εκπολιτισμό των ‘απολίτιστων λαών’ της Αμερικής, της Αφρικής και της Ασίας διαπράττοντας τις μεγαλύτερες και φρικαλεότερες γενοκτονίες της ανθρώπινης ιστορίας. Συντηρητικοί υπολογισμοί αναφέρουν ένα πλήθος θυμάτων γενοκτονίας που ανέρχεται σε εκατοντάδες εκατομμύρια, πέρα από τον αριθμό των ιθαγενών που πωλήθηκαν στα σκλαβοπάζαρα ως δούλοι.

Η μεγαλύτερη γενοκτονία που έλαβε ποτέ χώρα στον πλανήτη, είναι αυτή των Ιθαγενών Ινδιάνων της Αμερικανικής ηπείρου. Συνολικά από τα πρώτα χρόνια της ανακάλυψής της, μέχρι και το τέλος του 19ου αιώνα, περισσότεροι από 100.000.000 Ιθαγενείς εξοντώθηκαν. Συγκεκριμένα, ο αριθμός των Ιθαγενών στη Βόρεια Αμερική από τα 18 με 19 εκατομμύρια που ήταν το 1492, το 1919, όπως αναφέρεται στο Ethical Canons and Scientific Inquiry (Genocide of Native Americans) περιορίζονταν μόλις στους 400.000. Ο David Stannard στο βιβλίο του, American Holocaust, κάνει λόγο για περισσότερους από 100 εκατομμύρια ανθρώπους που εξοντώθηκαν συνολικά[2], μεταξύ αυτών γύρω στα 18 εκατομμύρια σε περιοχές του Βόρειου Μεξικού, ενώ οι θάνατοι που συνδέονται με το εμπόριο δουλείας Ιθαγενών υπολογίζονται στα 28 εκατομμύρια. ‘Όπου κι αν πήγαιναν Ευρωπαίοι ή λευκοί Αμερικανοί, οι ιθαγενείς παγιδεύονταν ανάμεσα σε εισαγόμενες πληγές και βάρβαρες φρικαλεότητες, με αποτέλεσμα συνήθως τον αφανισμό του 95 τοις εκατό του πληθυσμού τους’[3]. Είναι ξεκάθαρο ότι οι ιθαγενείς πλήρωσαν πολύ ακριβά το ‘προνόμιο’ που είχαν να κατοικούν σε αυτήν την άγνωστη, μέχρι το 1492, ήπειρο, πράγμα που σημαίνει ότι οι ευρωπαϊκές αποικιοκρατικές μητροπόλεις, αλλά και η αποικία της Αγγλίας έχτισαν την ανεξαρτησία και την εξέλιξή τους πάνω στον ρατσισμό και στο ολοκαύτωμα των Ιθαγενών Αμερικάνων.

Η λεηλασία του πλανήτη από τους αποικιοκράτες και τους ιμπεριαλιστές επιτάχυνε τον αντίστοιχο διεθνή καταμερισμό της εργασίας με αποτέλεσμα την εκτροπή της οικονομικής δραστηριότητας από την κίνηση προς την κοινωνική ισοκατανομή για την κοινωνική ευημερία, την αμοιβαία συνεργασία και την ειρήνη, σε οικονομία της εξουσίας και του πολέμου για την διαιώνιση της κυριαρχίας των αποικιοκρατικών μητροπόλεων και στη συνέχεια των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων επί των υπόλοιπων χωρών του πλανήτη, η οποία στη συνέχεια μετεξελίχθηκε σε ανταγωνισμό και σε καταστροφικούς πολέμους μεταξύ των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων για την παγκόσμια μονοπολική κυριαρχία/ηγεμονία.

Η αποικιοκρατική πολιτική προκάλεσε αλλεπάλληλα κύματα κοινωνικών και εθνικοαπελευθερωτικών επαναστάσεων για την ανεξαρτησία των αποικιών, πράγμα που σταδιακά γονάτισε τις ευρωπαϊκές αποικιοκρατικές μητροπόλεις. Το σημαντικότερο αντιαποικιοκρατικό γεγονός ήταν ο πόλεμος ανεξαρτησίας (1775-1783) των δεκατριών Πολιτειών, κατά της Αγγλίας, που κατάληξε με την διακήρυξη της ανεξαρτησίας, την 4η Ιουλίου 1776, στην αυτόνομη παρουσία τους, γεγονός που επέτρεψε στις Ενωμένες Πολιτείες Αμερικής να εξελιχθούν σε σοβαρή δύναμη και σταδιακά να αναλάβουν, ως προστάτες τάχα των απελεύθερων αποικιών, δράση κατά της ευρωπαϊκής αποικιοκρατίας, γεγονός που διευκόλυνε τα σχέδιά τους για την μετεξέλιξη της ευρωπαϊκής αποικιοκρατικής πολιτικής σε αμερικανική ιμπεριαλιστική πολιτική.

Αυτή η ιμπεριαλιστική πολιτική των ΕΠΑ διατυπώθηκε με το περίφημο Δόγμα Μονρόε το οποίο ψηφίστηκε από το Αμερικανικό Κογκρέσο στις 2 Δεκεμβρίου του 1823. Σύμφωνα με αυτό: «Οφείλουμε στο όνομα της ειλικρίνειας και των φιλικών μας σχέσεων με τις (ευρωπαϊκές) δυνάμεις να δηλώσουμε ότι θα θεωρήσουμε κάθε απόπειρά τους για επέκταση του συστήματός τους σε οποιοδήποτε μέρος αυτού του ημισφαιρίου ως επικίνδυνη για την ειρήνη και την ασφάλειά μας. Δεν έχουμε αναμειχθεί στις αποικίες και τις εξαρτημένες περιοχές καμιάς ευρωπαϊκής δύναμης και δεν σκοπεύουμε να αναμειχθούμε. Αλλά από κοινού με τις κυβερνήσεις που δήλωσαν την ανεξαρτησία τους και τη διατήρησαν, μια ανεξαρτησία που με πολλή περίσκεψη και βασιζόμενοι στις αρχές του δικαίου την έχουμε αναγνωρίσει, δεν μπορούμε να μη θεωρήσουμε οποιαδήποτε ανάμειξη που στοχεύει στην καταπίεση και τον έλεγχο του πεπρωμένου τους από οποιαδήποτε ευρωπαϊκή δύναμη και με οποιονδήποτε τρόπο, παρά μόνο ως εκδήλωση μη φιλικής διάθεσης απέναντι στις Ηνωμένες Πολιτείες»[4] Με αυτό το δόγμα οι ΕΠΑ επιφύλασσαν για τον εαυτό τους το δικαίωμα να επεμβαίνουν ακόμα και στρατιωτικά όπου θεωρούσαν ότι βλάπτονται τα συμφέροντά τους.

Οι πολλοί ενδοευρωπαϊκοί ανταγωνισμοί και πόλεμοι και ιδιαίτερα οι δυο μεγάλοι ευρωπαϊκοί εμφύλιοι πόλεμοι μεταξύ των επίδοξων ηγεμόνων της Ευρώπης, εμπόδισαν την σύγκληση και την ενότητα των ευρωπαϊκών χωρών και διευκόλυναν την απρόσκοπτη και δυναμική εξέλιξη των ΕΠΑ σε μεγάλη δύναμη, με αποτέλεσμα να αναθέσουν στον εαυτό τους τον ρόλο του ‘ηγέτη του ελεύθερου κόσμου’, του ‘ηγέτη της Δύσης’, όπως αυτός ο ρόλος διατυπώθηκε με το δόγμα ‘New Deal του Φραγκλίνου Ρούσβελτ, σύμφωνα με το οποίο ‘ολόκληρος ο πλανήτης ορίζεται ως ζωτικός χώρος των ΕΠΑ’. Αυτό το δόγμα συμπληρώθηκε με το ‘Σχέδιο Μάρσαλ’ επί προεδρίας Χάρυ Τρούμαν, με το οποίο υπέταξαν την ανοικοδόμηση της καταστραμμένης Ευρώπης στα σχέδια για την παγκόσμια ηγεμονία του αμερικανισμού[5], μετατρέποντας την Ευρώπη σε ενδοχώρα των Ενωμένων Πολιτειών Αμερικής και χρησιμοποιώντας την ως ανάχωμα κατά της Σοβιετικής Ένωσης.

Ακολουθεί το δόγμα Lynton Johnson δια στόματος του υπουργού εξωτερικών David Dean Rusk, σύμφωνα με το οποίο: «Ξέρουμε πως δεν μπορούμε να πετύχουμε ασφάλεια και ευημερία με αμυντικά ή πολιτικά σχέδια που περιορίζονται στη Βόρεια Αμερική ή στο δυτικό ημισφαίριο, ή στο ΝΑΤΟ. Ο πλανήτης έγινε πια πολύ μικρός. Είμαστε αναγκασμένοι να βρισκόμαστε παντού, σε όλα τα πλάτη και σε όλα τα μήκη του και να ασχολούμαστε με την ίδια τη γη του, τα νερά του, την ατμόσφαιρά του και τον γύρω χώρο του…»[6]που σημαίνει ότι οι ΕΠΑ ανακήρυξαν τον εαυτό τους κοσμοκράτορα ερήμην και σε βάρος της υπόλοιπης ανθρωπότητας.

Επειδή όμως ο ‘ηγέτης του ελευθέρου κόσμου’ συναντά δυσκολίες στην προώθηση των ηγεμονικών σχεδίων του, το δόγμα του αμερικανισμού χρειάζεται ενίσχυση από το δόγμα Νίξον«Οι εχθροί μας θα πρέπει να αναγνωρίζουν ότι είμαστε παράφρονες και απρόβλεπτοι, με εξαιρετικά μεγάλη καταστροφική δύναμη στα χέρια μας, έτσι ώστε να υποταχθούν στη θέλησή μας από φόβο»[7]

Η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, κύρια για ενδοσυστημικούς λόγους που έχουν να κάνουν με το γεγονός πως η κρατικοκαπιταλιστική σοβιετική νομενκλατούρα προτίμησε να κάνει δυό βήματα πίσω προς τον ‘καπιταλισμό της ελεύθερης αγοράς’ αντί ένα βήμα μπρος προς τον σοσιαλισμό της κοινωνικής ισότητας, γεγονός που επέτρεψε την υπονόμευσή της[8], άνοιξε διάπλατα τον δρόμο για την ‘κοσμοκρατορία του αμερικανισμού’ με την νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση του κεφαλαίου υπό την καθοδήγηση των ΕΠΑ και των παγκόσμιων Οργανισμών, μεταξύ των οποίων και το ΝΑΤΟ που θεσπίστηκαν για την υποτιθέμενη ευημερία και ασφάλεια του ‘ελεύθερου κόσμου’. Έτσι σταδιακά καταλήγουν στο δόγμα της αμερικανικής ηγεμονίας στον πλανήτη, όπως αυτό διατυπώνεται από τον αρχιτέκτονα της στρατηγικής της παγκοσμιοποίησης του κεφαλαίου, τον Zbigniew Brzezinski, επικεφαλής της ‘Επιτροπής για μια Μακροχρόνια Συνολική Στρατηγική’ του Πενταγώνου στην οποία συμμετείχαν ο Χένρυ Κίσσιγκερ, ο Σάμιουελ Χάντιγκτον και ο Φράνσις Φουκουγιάμα.

«Η εμφάνιση της αμερικανικής ηγεμονικής ελίτ είναι απόρροια της αύξησης της αμερικανικής δύναμης τα πενήντα προηγούμενα χρόνια […] Ένας πολιτικοστρατιωτικός ιστός διοικούμενος από την εκτελεστική εξουσία, υφάνθηκε κλωστή-κλωστή, προκειμένου να αντιμετωπίσει τον όλο και πιο πολύμορφο ρόλο της Αμερικής στον κόσμο. Με τον καιρό ένας γιγάντιος μηχανισμός διπλωματικών σχέσεων, ανάπτυξης στρατευμάτων, συστημάτων συλλογής πληροφοριών και γραφειοκρατικών συμφερόντων τέθηκε σε κίνηση για να χειριστεί την πλήρη παγκόσμια στράτευση της Αμερικής»[9]. Αλλά, συνεχίζει ο Μπρζεζίνσκι, για να επιτευχθεί ‘ο παγκόσμιος ρόλος της Αμερικής’ «πρέπει να στηριχθεί στις τρεις μεγάλες επιταγές της αυτοκρατορικής γεωστρατηγικής που είναι:

1.         Να εμποδίσει τη συνεργασία των υποτελών και να διατηρήσει την κατάσταση εξάρτησής τους σε θέματα ασφαλείας.

2.         Να παραμείνουν οι φόρου υποτελείς υποχωρητικοί και προστατευόμενοι και

3.         Να εμποδίσει τους βαρβάρους να ενωθούν μεταξύ τους»[10].

Βέβαια οι ΕΠΑ έχουν ήδη αντιληφθεί ότι «Η παγκόσμια πρωτοκαθεδρία της Αμερικής εξαρτάται άμεσα από το πόσο χρόνο και πόσο αποτελεσματικά θα διατηρηθεί η υπεροχή της στην ευρασιατική ήπειρο»[11] γιατί «η Ευρασία είναι το κέντρο του κόσμου και συνεπώς όποιος ελέγχει την Ευρασία, ελέγχει τον κόσμο».[12] Σταδιακά συνειδητοποιούν τον κίνδυνο από την ανασυγκρότηση της Ρωσίας και της Κίνας και τρέμουν στην πιθανότητα συγκρότησης ενός ‘μεγάλου συνασπισμού μεταξύ Ρωσίας, Κίνα και ίσως του Ιράν’[13]. Εκείνο όμως που αποτελεί τον μεγαλύτερο κίνδυνο για τα σχέδια του αμερικανισμού είναι το ενδεχόμενο «η Ευρωπαϊκή Ένωση να αποκτήσει την πολιτική ενότητα που απαιτείται για την συσπείρωση της λαϊκής θέλησης, ώστε να προωθήσει τον ανταγωνισμό με τις ΗΠΑ στο πολιτικό και στρατιωτικό επίπεδο»,[14] πράγμα που μπορεί να αποτραπεί με την εξασφάλιση της πλήρους υποταγής της Ευρωπαϊκής Ένωσης είτε μέσω διάλυσής της, είτε μέσω εξαναγκασμού.

«Μια στρατιωτικά αυτοδύναμη Ευρώπη, μια ολοκληρωμένη πολιτική και οικονομική δύναμη σαν την Αμερική θα έφερνε τις ΗΠΑ αντιμέτωπες με μια οδυνηρή επιλογή: Είτε να απαγκιστρωθούν εντελώς από την Ευρώπη, είτε να συμμεριστούν πλήρως με αυτήν τις ευθύνες της άσκησης πολιτικής  σε παγκόσμιο επίπεδο.[…] Μια πολιτικά ισχυρή Ευρώπη, ικανή να ανταγωνιστεί οικονομικά τις ΗΠΑ και χωρίς να εξαρτάται στρατιωτικά από αυτές θα αμφισβητούσε αναπόφευκτα την υπεροχή τους σε δυό περιοχές που είναι ζωτικές για την Αμερική από στρατηγικής άποψης: την Μέση Ανατολή και την Λατινική Αμερική. […] Για την ώρα, όμως, οι Ευρωπαίοι στερούνται  την ενότητα και τα κίνητρα που θα τους επέτρεπαν να γίνουν μια σοβαρή στρατιωτική δύναμη»[15]

Η Αμερική που χρειάζεται συμμάχους, αλλά όχι συνεταίρους, για την κατάκτηση της παγκόσμιας ηγεμονίας μπορεί μόνο να υποπτεύεται όλους τους συμμάχους της και να βλέπει παντού μόνο εχθρούς, πραγματικούς και φανταστικούς, τους οποίους αξιολογεί και με βάση την αξιολόγησή τους σχεδιάζει τις προτεραιότητες, τα βήματα για να φτάσει στον τελικό της στόχο, στην παγκόσμια ηγεμονία.

Όλα δείχνουν πως, για την αμερικάνικη ελίτ, ο μεγαλύτερος ανταγωνιστής των ΕΠΑ για την παγκόσμια ηγεμονία είναι η Κίνα του πιο μανιακού καπιταλισμού[16], αλλά γνωρίζει πως μια κατά μέτωπο επίθεση στην Κίνα θα κατάληγε σε πλήρη αποτυχία, γιατί η Κίνα θα είχε την υποστήριξη ολόκληρης της Ανατολής και κύρια της Ασίας, οι περισσότερες χώρες της οποίας συνδέονται με την Κίνα μέσω της Συμφωνίας της Σαγκάης, μεταξύ των οποίων και η Ρωσία με το πυρηνικό της οπλοστάσιο. Αλλά και μεγάλο μέρος της Δύσης θα ήταν αντίθετο όχι βέβαια για λόγους αρχής, αλλά γιατί όλες οι μεγάλες χώρες της Δύσης και του Νότου έχουν σοβαρές οικονομικές σχέσεις με την Κίνα, η διατάραξη των οποίων θα προκαλούσε ανατροπές και χάος που δεν θα το έλεγχαν οι ΕΠΑ. Μπροστά σε αυτόν τον κίνδυνο οι ΕΠΑ επέλεξαν να αποσταθεροποιήσουν ελεγχόμενα την παγκόσμια τάξη πραγμάτων.

Γι’ αυτό ξεκίνησαν από την αποσταθεροποίηση του μεγάλου ασθενούς της Δύσης, του πιο αδύνατου κρίκου του παγκόσμιου συστήματος, της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία αγοράζει ασφάλεια και προστασία από τις ΕΠΑ και ενέργεια και ευημερία από την Ρωσία. Στόχος των ΕΠΑ είναι να ‘απελευθερώσουν’ την Ε.Ε. από την ρωσική ενεργειακή εξάρτηση, με σκοπό την διπλή εξάρτησή της από αυτές, προσφέροντάς της αμερικάνικο υγροποιημένο σχιστολιθικό αέριο και συμπληρωματικά ορυκτά καύσιμα από συμμάχους της στην Μέση Ανατολή, μετατρέποντας την Ε. Ε. κυριολεκτικά σε αμερικανικό προτεκτοράτο.

Για να συμβεί αυτό οι ΕΠΑ επέλεξαν την ΝΑΤΟϊκή περικύκλωση της Ρωσίας εγκαθιστώντας, παρά την συμφωνία που έχουν συνάψει με την Ρωσία και την Ευρωπαϊκή Ένωση, πυρηνικά όπλα στις περισσότερες χώρες που γειτονεύουν με την Ρωσία και παρά τις προειδοποιήσεις της Ρωσίας πως η παραβίαση των συνθηκών ασφάλειάς της αποτελούν εχθρική πράξη εναντίον της με συνέπεια την πολεμική αντίδρασή της. Οι ΕΠΑ τελώντας υπό την επήρεια της μέθης του παγκόσμιου ηγέτη, όχι μόνο δεν τηρούν την υπογραφή τους, αλλά σπρώχνουν και την Ε.Ε. να αθετήσει τη δική της υπογραφή, γεγονός που προκαλεί αστάθειες στο δυτικό σύστημα.

Ως πεδίο σύγκρουσής τους με τη Ρωσία, οι ΕΠΑ επέλεξαν, λόγω θέσης, εδώ και δεκαετίες την Ουκρανία. Έγραφε, λοιπόν, ο Brzezinski, εδώ και περισσότερα από είκοσι πέντε χρόνια: «Η Ουκρανία, νέος και σημαντικός χώρος στην ευρασιατική σκακιέρα, είναι γεωπολιτικός άξονας, επειδή η ίδια η ύπαρξή της ως ανεξάρτητης χώρας βοηθά τον μετασχηματισμό της Ρωσίας. Χωρίς την Ουκρανία η Ρωσία παύει να είναι ευρασιατική αυτοκρατορία. […] Αν η Μόσχα ανακτήσει τον έλεγχο της Ουκρανίας με τον πληθυσμό των 52 εκατομμυρίων, τους σημαντικούς πλουτοπαραγωγικούς πόρους και την πρόσβαση στην Μαύρη θάλασσα, η Ρωσία θα ανακτήσει αυτόματα αναγκαίες προϋποθέσεις για να γίνει ισχυρό αυτοκρατορικό κράτος που θα ενώνει την Ευρώπη και την Ασία»[17].

Μια τέτοια εξέλιξη υπέρ της Ρωσίας θα ματαίωνε οριστικά τα κοσμοκρατορικά σχέδια των ΕΠΑ και θα άνοιγε διάπλατα τον δρόμο για την ασιατική κοσμοκρατορία, πράγμα που σχεδίασαν να το ανακόψουν προγραμματίζοντας με ακρίβεια, εδώ και τρεις και πλέον δεκαετίες, τα σημερινά τεκταινόμενα: «Θεωρώντας δεδομένη την αμερικανική και δυτικοευρωπαϊκή δέσμευση, ένας υποθετικός, αλλά συνετά ρεαλιστικός χρονικός προγραμματισμός γι’ αυτά τα στάδια θα μπορούσε να είναι ο ακόλουθος:

1.         Το 1999 τα πρώτα νέα κεντροευρωπαϊκά κράτη θα έχουν γίνει δεκτά στο ΝΑΤΟ, παρ’ ότι η είσοδός τους στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν θα πραγματοποιηθεί πιθανώς πριν από το 2002 ή το 2003.

2.         Στο μεταξύ η Ευρωπαϊκή Ένωση θα αρχίσει συνομιλίες με τις Βαλτικές Δημοκρατίες για την εισδοχή τους σ’ αυτήν και παρόμοια το ΝΑΤΟ θα αρχίσει να προχωρεί στο ζήτημα της αποδοχής τους ως μελών του, όπως επίσης και της Ρουμανίας, με την εισδοχή τους να ολοκληρώνεται πιθανώς το 2005. Σε κάποιο σημείο αυτού του σταδίου, μπορούν τα άλλα βαλκανικά κράτη να γίνουν επίσης υποψήφια μέλη.

3.         Η εισδοχή των Βαλτικών κρατών θα μπορούσε να παρακινήσει τη Σουηδία και την Φινλανδία να εξετάσουν την ένταξή τους στο ΝΑΤΟ.

4.         Κάποια στιγμή μεταξύ του 2005 και του 2010, η Ουκρανία, ιδιαίτερα αν στο μεσοδιάστημα έχει κάνει σημαντικές προόδους  στις εσωτερικές μεταρρυθμίσεις της και έχει εμφανώς μετατραπεί σε κεντροευρωπαϊκή χώρα, θα πρέπει να είναι έτοιμη για σοβαρές διαπραγματεύσεις τόσο με την Ευρωπαϊκή Ένωση, όσο και με το ΝΑΤΟ»[18].