Μόνη ελπίδα μας: Οι μικροί «θρίαμβοι» της κοινωνίας

Τώρα που
η κρίση περόνιασε το κόκαλο και την τσέπη μας, τώρα που πιάσαμε πάτο και το
κράτος μοιράζει μόνον φόρους και χρέη, μένουμε με το στόμα ανοιχτό και βρίζουμε
το μνημόνιο, τον ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗ και την τρόικα.

Γράφει ο Γιώργος Τερζάκης

Ανακαλύπτουμε
τις δυσκολίες και την κοινή μοίρα όλων μας και είμαστε έτοιμοι για «καινούριους
αγώνες». Όμως, εδώ ακριβώς πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Δεν υπερασπιζόμαστε
μια ανήθικη κοινωνία που μας οδήγησε ως εδώ. Δεν υπερασπιζόμαστε τα κάθε λογής
συμφέροντα και κεκτημένα. Δεν υπερασπιζόμαστε τον πιο άγριο ατομισμό κάτω από
τον μανδύα των συντεχνιακών διεκδικήσεων.

Η
κοινωνία βρίσκεται μπροστά στο δίστρατο του τυφλού δρόμου της καταστροφής του
κοινωνικού ιστού -“όλοι εναντίον όλων”- και αυτού της ανασύνταξης και της
ενίσχυσης των κοινωνικών δικτύων και των θεσμών αλληλεγγύης. Δηλαδή, βρισκόμαστε
ενώπιον δικών μας ευθυνών και επιλογών.
Η απαισιοδοξία της λογικής είναι η αισιοδοξία της
θέλησης.  Πώς αλλιώς να εξηγήσεις ότι ακόμα και μέσα σ΄ αυτόν τον
ερειπιώνα που λέγεται ελληνικό κράτος, τοπική κοινωνία, υπάρχουν τόσα ζωντανά
κύτταρα, που με περίσσεια ικμάδας δίνουν τον αγώνα τον καλό με ενθουσιασμό,
αποφασιστικότητα και επιτυχία;
Κομματικά
ανέστιοι, επαγγελματικά φιλοπερίεργοι και κοινωνικά φιλοπρόοδοι, επιστήμονες,
ανήσυχοι, ευρηματικοί νέοι επιχειρηματίες, ονειροπόλοι και ταλαντούχοι νέοι,
αφιερωμένοι στην επιστήμη ή τη τέχνη. Παρέες σκεπτόμενων ανθρώπων, εναλλακτικά
μέσα επικοινωνίας, κοινωνικά δίκτυα.
Σωματεία
και σύλλογοι ενεργών πολιτών, δρώντων έξω από χρεοκοπημένους θεσμούς, μέσα όμως
από τα σπλάχνα αυτής της κοινωνίας, που διεκδικούν και επιβάλλουν με τη
συμπεριφορά τους, το λιγότερο: Ποιότητα ζωής, αλλά και το περισσότερο: Τη
δημιουργία αυτόνομων, απελευθερωμένων χώρων προόδου, ανταγωνισμού και
προστιθέμενης αξίας, χώρων προσωπικής αξιοπρέπειας.
Εκπαιδευτικοί
του μαυροπίνακα και των ερευνητικών εναλλακτικών μεθόδων εκπαίδευσης που
πηγαίνουν κάθε μέρα στο σχολείο, συνήθως σε ένα άθλιο και ανθυγιεινό  περιβάλλον για να δώσουν στο μάθημά τους τον
καλύτερο εαυτό τους. Που ντρέπονται να δείξουν στους συναδέλφους τους των άλλων
χωρών σε ποιες συνθήκες κάνουν εκπαίδευση και που παρόλα αυτά καταφέρνουν να
στέκονται με αξιώσεις σε διεθνή συνέδρια.
Ένα
πλήθος νέων που ασχολούνται με «έργα ουχί παραδεδεγμένης
χρησιμότητος» και που καθημερινά μοχθούν, συχνότατα απλήρωτοι, αναζητώντας
την ανταμοιβή στο αποτέλεσμα της δουλειάς τους. Ηθοποιοί, μουσικοί, εικαστικοί,
χορευτές, που περνούν το μεγαλύτερο μέρος του εικοσιτετραώρου τους σε
εργαστήρια, σε πρόβες ορχηστρών, θεάτρων και χορού, ασκούμενοι σε έναν
αυτοαμειβόμενο υψηλό επαγγελματισμό. Ένα επαγγελματισμό, που σύντομα θα
εισπραχθεί με ευεργετικό θαυμασμό, σε κάποια, μικρή έστω, αίθουσα από κάποιο
κοινό, που θα έχει την ευκαιρία να αποσπασθεί, έστω και για λίγο, από το
σκουπιδαριό της ευκολίας των καναλιών και τη σαχλαμάρα του life style.
Μόνη
ελπίδα μας: Όλοι αυτοί οι μικροί «θρίαμβοι» να διεισδύσουν και να
ενεργοποιηθούν στην ελληνική κοινωνία και με τον διεγερτικό τους ρόλο να
συνεγείρουν ευρύτερες υγιείς δυνάμεις του τόπου υποδεικνύοντας ότι «μια
μάταιη προσπάθεια δεν είναι μια άχρηστη προσπάθεια» κι ακόμη ότι:
«δεν είναι εξίσου ριψοκίνδυνο το να μην επιχειρήσεις, και το να μην
πετύχεις».