Γράφει ο Τρύφωνας Δάρας

 

Άριστα σκηνοθετημένο το Ιθακήσιο διάγγελμα Τσίπρα για την «έξοδο» από τη μνημονιακή εποχή και λαμπερός όπως πάντα και  σίγουρος για τον εαυτό του ο Πρωθυπουργός που, σαν όλους τους καλούς δημαγωγούς, σου δίνει την εντύπωση πως είναι ακράδαντα πεπεισμένος για την αλήθεια των όσων λέει, ανεξάρτητα αν τώρα πια αυτά που λέει δεν τα πιστεύει κανείς άλλος, ούτε καν οι πανηγυριτζήδες των εκλογικών επινικίων και του περήφανου ΟΧΙ της Πλατείας Συντάγματος.

Μόνο που το διάγγελμα αυτό έρχεται με καθυστέρηση τριών και πλέον χρόνων! Έπρεπε να είχε γίνει την Άνοιξη του 2015. Μα θα μπορούσε να είχε γίνει τότε, θα μου πείτε… Ναι, θα μπορούσε. Και όχι μόνο θα μπορούσε αλλά έπρεπε, επιβαλλόταν να είχε γίνει τότε.

«Μην αφήνετε τα γεγονότα να σας χαλάσουν μια ωραία ιστορία» λέει το γνωστό δημοσιογραφικό κλισέ. Και φυσικά το τελευταίο που επιθυμεί ο κ. Τσίπρας είναι να αφήσει τα γεγονότα να του καταστρέψουν την πιό ωραία αφήγηση της καριέρας του.

Όμως τα γεγονότα βοούν! Ας τα θυμηθούμε…

Στις αρχές του 2015, αμέσως μετά τις εκλογές που έφεραν στην Κυβέρνηση (αλλά όχι στην εξουσία, σύμφωνα με ένα περίεργο νεοσταλινικό δόγμα) την «πρώτη φορά Αριστερά» (άλλο ψέμμα κι αυτό…), οι Ευρωπαίοι, για τους δικούς τους λόγους είχαν καταλήξει σε μια απόφαση στο Eurogroup, που περιελάμβανε μια πολύ καλή λύση για την έξοδο από τα μνημόνια. Έδιναν μια 4μηνη παράταση του ισχύοντος Προγράμματος (δηλαδή του 2ου Μνημονίου για να μην μπερδευόμαστε) με λογικά και αυτονόητα ανταλλάγματα, δηλαδή μια σειρά μεταρρυθμίσεων που θα αναλάμβανε μάλιστα να προτείνει η ίδια η Κυβέρνηση. Μεταρρυθμίσεις που εδώ που τα λέμε ήταν από καιρό ληξιπρόθεσμες και που θα έπρεπε εμείς οι ίδιοι χωρίς την πίεση και την υπόδειξη κανενός να έχουμε πραγματοποιήσει.

Ο Βαρουφάκης (ναι, αυτός ο απροσάρμοστος αιρετικός και ο «αίρων σήμερα τις αμαρτίες Τσίπρα») είχε συμφωνήσει και αποδεχθεί τη λύση και όχι μόνο αυτό. Είχε προτείνει κιόλας ένα κατάλογο τέτοιων μεταρρυθμίσεων που οι Ευρωπαίοι είχαν δια στόματος Ντράγκι χαρακτηρίσει «μια καλή αφετηρία για την ολοκλήρωση του Προγράμματος». Δηλαδή με απλά λόγια οι τρισκατάρατοι Ευρωπαίοι πολύ πριν υιοθετήσουν πολιτικά (ή αφομοιώσουν, όπως το πάρει κανείς) τον κ.Τσίπρα, είχαν αποφασίσει να του κάνουν ένα πολύ μεγάλο δώρο που είχαν αρνηθεί στους προηγούμενους «Γερμανοτσολιάδες». Μια άμεση, έγκαιρη, συντεταγμένη και σίγουρα καθαρή έξοδο από τα μνημόνια!

Και τι έπραξε τελικά ο «χαρισματικός» μας Πρωθυπουργός; Αφού αμφιταλαντεύτηκε για λίγο, τελικά απέρριψε υπερηφάνως την πρόταση!

Δεν είναι ξεκάθαρο τι πρυτάνευσε στην απόφασή του αυτή. Νάταν η αυταπάτη (μια ακόμη…) ότι θα τρομάξουν οι ευρωπαίοι και θα υποχωρήσουν, νάταν ότι δεν τον άφηνε ο Λαφαζάνης και η Ζωή, νάταν οι ιδεοληπτικές αγκυλώσεις και ψυχώσεις του χώρου του; Ότι και νάταν το αποτέλεσμα αποδείχτηκε σκέτη καταστροφή. Ακολούθησε η «περήφανη διαπραγμάτευση» που μας κόστισε δεκάδες επιπλέον δις, τα capital controls, το άλλο «περήφανο ΟΧΙ» και οι κωλοτούμπες, το τρίτο μνημόνιο, οι πολυετείς και ασφυκτικές οικονομικές και θεσμικές δεσμεύσεις, η κεφαλαιακή συντριβή των τραπεζών και τόσα άλλα. ‘Ο,τι γλύτωσαν δηλαδή όλες οι άλλες χώρες που βγήκαν έγκαιρα και πραγματικά καθαρά από τα μνημόνια και φορτωθήκαμε εμείς!

Και δεν ήταν μόνο αυτό. Εξαιτίας αυτής της εγκληματικής πολιτικής χάσαμε την «χρυσή τριετία» του φθηνού χρήματος που έρρευσε τότε στην Ευρώπη, κάνουλα που δυστυχώς τώρα στέρεψε…

Και τώρα τι πανηγυρίζουμε ακριβώς; Το ότι εξαιτίας αυτής της πολιτικής σήμερα βγαίνουμε από ένα αχρείαστο τρίτο μνημόνιο όπου μας έβαλε ο ίδιος ο κ. Τσίπρας και μπαίνουμε σε ένα τέταρτο με όλα τα μειονεκτήματα αλλά χωρίς καμιά από τις εξασφαλίσεις των προηγουμένων! Περί αυτού και μόνο πρόκειται.

Και για αυτό ο κ. Τσίπρας και οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ αντί να θριαμβολογούν θα πρέπει να ετοιμάζουν την απολογία τους «επί του φοβερού βήματος» της Ιστορίας.

Και πρέπει να γνωρίζουν ότι η δική της ετυμηγορία είναι αυστηρή και ανέκκλητη.