“Της Σελήνης”: Ποιητική και μουσική μυσταγωγία στη Μονή Δαφνίου

Φύση και άνθρωποι “συνωμότησαν” για μια σπουδαία καλλιτεχνική βραδιά στη Μονή Δαφνίου!  Πρωταγωνίστρια της μυσταγωγίας η μεγάλη κυρία του θεάτρου, Ρένη Πιττακή.

Η πανσέληνος σηκώθηκε στον ορίζοντα της Αττικής τεράστια και λαμπερή. Το ζεστό φθινοπωρινό βραδάκι επέτρεψε στον κόσμο να βρει θέση ακόμη και κατάχαμα στις πέτρινες πλάκες. Η Ρένη Πιττακή καθήλωσε το κοινό, συνοδευόμενη από τους  σολίστες Σωκράτη Σινόπουλο και Τάσο Πούλιο. Η ποίηση του Γιάννη Ρίτσου, της Κατερίνας Αγγελάκη- Ρουκ, του Σάντρο Πένα, της Μάτση Χατζηλαζάρου, του Χόρχε Λουίς Μπόρχες βρήκε τη θέση της στον πιο ιδανικό τόπο, με τον πιο ιδανικό τρόπο.

“Μαγική ατμόσφαιρα, εξαιρετική παράσταση, υπέροχοι φωτισμοί“, μάς είπε μια συμπολίτισσα που παρακολούθησε κατανυκτικά “την Σελήνη”. Αν και ο χώρος ήταν ασφυκτικά γεμάτος, δεν ακουγόταν ούτε ανάσα. 

Την εκδήλωση διοργάνωσαν η Εφορεία Αρχαιοτήτων Δυτικής Αττικής σε συνεργασία με το Δήμο Χαϊδαρίου, στο πλαίσιο δράσεων για την προβολή του αρχαιολογικού χώρου της Μονής Δαφνίου, Μνημείου Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO.

Ήταν μια όμορφη βραδιά τέχνης και πολιτισμού που, όπως ανέφερε ο Δήμαρχος Βαγγέλης στον χαιρετισμό του, “ανάδειξε για άλλη μια φορά την Μονή Δαφνίου ως Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς και την οργανική σχέση της με την ιστορία και την κληρονομιά της πόλης και του Δήμου του Χαϊδαρίου”. Ο Δήμαρχος εξέφρασε την βούληση του Δήμου Χαϊδαρίου για ακόμη μεγαλύτερη ανάδειξη του Μνημείου σε συνεργασία με την ΕΦΑΔΑ και αύξηση της επισκεψιμότητας του μέσω εκδηλώσεων όπως η χθεσινή.

Συντελεστές

Ερμηνεία: Ρένη Πιττακή

Μουσική σύνθεση και αυτοσχεδιασμοί:

Σωκράτης Σινόπουλος – λύρα, λαούτο

Τάσος Πούλιος – κανονάκι

Ιδέα- σκηνοθεσία: Ελπίδα Σκούφαλου

Ηχοτοπίο: Νίκος Διονυσόπουλος

Επιστημονικός σύμβουλος: Κωστής Παπαϊωάννου

Τότε το φεγγάρι σκόνταψε στις ιτιές κι έπεσε στο πυκνό χορτάρι.

Μεγάλο σούσουρο έγινε στα φύλλα. Τρέξανε τα παιδιά, πήραν στα παχουλά τους χέρια το φεγγάρι κι όλη τη νύχτα παίζανε στον κάμπο.

Τώρα τα χέρια τους είναι χρυσά, τα πόδια τους χρυσά, κι όπου πατούν αφήνουνε κάτι μικρά φεγγάρια στο νοτισμένο χώμα. Μα, ευτυχώς, οι μεγάλοι που ξέρουν πολλά, δεν καλοβλέπουν. Μονάχα οι μάνες κάτι υποψιάστηκαν.

Γι΄ αυτό τα παιδιά κρύβουνε τα χρυσωμένα χέρια τους στις άδειες τσέπες, μην τα μαλώσει η μάνα τους που όλη τη νύχτα παίζανε κρυφά με το φεγγάρι.

Γιάννης Ρίτσος, Όνειρο καλοκαιρινού μεσημεριού