ΤΕΧΝΗ

Ο Γιώργος Τριανταφυλλόπουλος σε ομαδική έκθεση στο καφέ του ΕΑΜ

Μια ξεχωριστή έκθεση στο καφέ του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου. Στην “lost memorabilities” Πέντε νέοι γλύπτες εμπνέονται από τα γλυπτά του Μεγάλου Μουσείου και προτείνουν την δική τους σύγχρονη οπτική, ως εξέλιξη που ορίζεται από το παρελθόν χωρίς όμως να προσκολλάται. Αντίθετα εφευρίσκουν νέες φόρμες, ιδέες και νοηματοδότηση και κατευθύνουν το βλέμμα του θεατή στο ανθρώπινο σώμα, στις ουλές, στα σημάδια που συμβολίζουν και αποτυπώνουν βιωμένες εμπειρίες, την ευπάθεια και ανθεκτικότητα της ύπαρξης.

Μεταξύ των εκθετών είναι και ο Χαϊδαριώτης καλλιτέχνης, Γιώργος Τριανταφυλλόπουλος.

Ο Γιώργος Τριανταφυλλόπουλος μας εισάγει σε ένα υβριδικό θρησκευτικό σύμπαν κατασκευάζοντας συναρμογές αρχετυπικών εικόνων που πραγματεύονται την σχέση ανάμεσα στην ανθρώπινη οίηση και την υλικότητα.

Το έργο Περίπλους/Κιβωτός υπογραμμίζει την ανέκαθεν αδιαφοροποίητη σχέση ανάμεσα στον πόλεμο, την κατάκτηση, την καταλήστευση και την διαπολιτισμική επιρροή. Ο περίπλους είναι μια
αρχαία τακτική του ναυτικού πολέμου και των ναυμαχιών. Πρόκειται για την πλεύση γύρω από τον εχθρικό σχηματισμό με στόχο την πρόκληση σύγχυσης στα αντίπαλα πλοία, με συνέπεια την αποχώρησή τους ή ακόμα και την μεταξύ τους σύγκρουση.

Πρόσθετα, περίπλους ήταν η πλεύση γύρω από γεωγραφικά σημεία ενδιαφέροντος, αποικισμού, ανακάλυψης κ.ο.κ. Στο έργο Περίπλους/Κιβωτός, μια Τριήρης φέρει ένα σπίτι/κιβωτό. Τόσο το σπίτι όσο και το πλοίο δείχνουν πέτρινα – έχουν υποστεί τις συνέπειες ενός μεταφυσικού μετασχηματισμού καθώς κρύβουν στο εσωτερικό τους τον λεηλατημένο πολιτισμό ενός κατεκτημένου λαού.

Τα λάφυρα που αποκομίζει ο κατακτητής (πολιτισμικά επιτεύγματα, θησαυροί, δείγματα μιας παράδοσης) αποκτούν δύναμη πάνω του και επιβάλουν την αλλαγή της μορφής του.

Ο Γιώργος Τριανταφυλλόπουλος σε ομαδική έκθεση στο καφέ του ΕΑΜ 3

Με το έργο Sol invictus, ο Τριανταφυλλόπουλος μελετά τη θρησκευτική φαντασία ως συμπύκνωση της υπέρμετρης ανθρώπινης επιθυμίας/φιλοδοξίας. Η λατρεία της θεότητας «sol invictus» (ανίκητος
ήλιος), εμφανίστηκε στην ύστερη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και θεωρήθηκε προστάτης των
ρωμαίων στρατιωτών που κατασκεύασαν ναό αφιερωμένο στη λατρεία του. Μετά την
επίτευξη των στόχων του στην Ανατολή, ο Αυτοκράτορας Αυρηλιανός καθιέρωσε τον Sol
Invictus ως μια από τις κυρίαρχες θεότητες της αυτοκρατορίας.

Ο Γιώργος Τριανταφυλλόπουλος σε ομαδική έκθεση στο καφέ του ΕΑΜ 5
Δημήτρης Ταμπάκης

Ο Δημήτρης Ταμπάκης κατασκευάζει ένα δίκτυο από αλουμινένιες λάμες πάνω στις οποίες στηρίζει εικόνες από Αβορίγινες και κανιβαλισμένα αρχαιοελληνικά γλυπτά. Η σύνθεση αυτών των φαινομενικά ασύνδετων πολιτισμικών τόπων ξεκίνησε παρατηρώντας τις ομοιότητες ανάμεσα στις χαράξεις/ουλές πάνω στα σώματα των αβορίγινων και τις αντίστοιχες ρωγμές στις επιφάνειες των αρχαιοελληνικών γλυπτών που προκλήθηκαν από θρησκευτικές διαμάχες και επιδρομές. Οι χαράξεις, οι ουλές νοηματοδοτούνται εκ νέου ως ίχνη ενός πόνου στον οποίο δεν έχουμε πια πρόσβαση.

Οι τελετουργικές πρακτικές που τις προκαλούσαν έχουν σήμερα αντικατασταθεί από την μικροχειρουργική κοσμητική. Τα σημάδια αυτά φαντάζουν σήμερα μνημεία μιας απελθούσας σχέσης ανάμεσα στην ευπάθεια και την ανθεκτικότητα. Καθώς χάσκουν πάνω στο σώμα του άλλου, μας καλούν να φανταστούμε τελετουργίες ενηλικίωσης, μετάβασης, ένταξης, ενδυνάμωσης, απελευθέρωσης. Το έργο του Ταμπάκη αξιοποιεί την οξυγραφία σε τσίγκο ως υλική μετάφραση της σαρκικής χάραξης, συνθέτοντας μια μελλοντική ωδή στον τελετουργικό πόνο.

Ο Γιώργος Τριανταφυλλόπουλος σε ομαδική έκθεση στο καφέ του ΕΑΜ 7
Πάνος Προφήτης

Το έργο Σίβυλλες του Πάνου Προφήτη λειτουργεί σαν πύλη για το μυθολογικό σύμπαν που ο καλλιτέχνης οικοδομεί από έργο σε έργο. Οι Σίβυλλες είναι εκπρόσωποι μιας έκστασης που διαφεύγει του Λόγου – μιας έκστασης που ρηγματώνει το ορθολογικό καθεστώς της εποχής τους. Ως αγγελιοφόροι του κόσμου των πνευμάτων, εμφορούνται από μαντικές ικανότητες και φανερώνουν αυτό που ο άνθρωπος δεν μπορεί ή φοβάται να αντιμετωπίσει.

Η ιδιαίτερη μορφολογία του γλυπτού υπογραμμίζει τη μετάβαση σε αυτό το απόκοσμο επέκεινα: το σώμα απουσιάζει, ενώ το ανθρώπινο πρόσωπο και η οικειότητά του αντικαθίστανται από γεωμετρικές φόρμες, υλικές μεταφράσεις μεταφυσικών μορφών. Το βλέμμα του γλυπτού έχει μετωπική απεύθυνση. Τα αποτρόπαια ανοικτά του μάτια καθηλώνουν τον θεατή καθώς δεν ακολουθούν την
υπόλοιπη ανατομία του προσώπου που στέκει σε πλάγια όψη.

Το γλυπτό θυμίζει μάσκα ή προσωπείο. Ανακαλεί την τυπολογία της απεικόνισης μυθικών μορφών και ηρώων ενώ αντλεί από την αφηγηματική μυθολογική γλώσσα των αρχαίων ανάγλυφων για να μιλήσει για τη βιωμένη έκσταση. Στο συγκρητικό παρόν του γλυπτού, η τέχνη της Ασσυρίας, της Βαβυλωνίας, της Αρχαϊκής εποχής και του Βυζαντίου συναντά την ηρωική εικονοποιία της Σοβιετικής Ένωσης, την επιστημονική φαντασία, τη μοντέρνα εικοτολογία περί εξωπλανητικών όντων με ανθρωπόμορφη ανατομία και υπερμεγέθη μάτια.

Ο Γιώργος Τριανταφυλλόπουλος σε ομαδική έκθεση στο καφέ του ΕΑΜ 9
Λάζαρος-Φίλιππος Παπαδόπουλος

Ο Λάζαρος-Φίλιππος Παπαδόπουλος ανασκευάζει ελεύθερα το νόημα της δέησης ως μια οιονεί ανατρεπτική διαλεκτική ανάμεσα σε δέκτη και πομπό. Το έργο 1 εισάγει τη φιγούρα του μάντη ως διαμεσολαβητή ανάμεσα στους θεούς και τους ανθρώπους, αποδέκτη των ανθρώπινων αιτημάτων και κομιστή του θεϊκού χρησμού. Το έργο περικλείει την ένταση της στιγμής της παράδοσης του περιεχομένου του χρησμού από τη θεϊκή υπόσταση στον μάντη. Το έργο 2 αντλεί από αρχαία ευρήματα που απεικονίζουν τη στιγμή της δέησης σαν προσευχή δια της οποίας ο άνθρωπος μεταφέρει ένα αίτημα στο θεό.

Ο Παπαδόπουλος ενδιαφέρεται για αυτήν την, καταρχήν, δεσμευτική φύση της μαντικής επικοινωνίας. Ενώ στις καθημερινές επικοινωνιακές σχέσεις οι ρόλοι του πομπού και του δέκτη συχνά εναλλάσσονται, η σχέση με τον μάντη απαιτεί μια σταθερή σχέση ρόλων με τον αποδέκτη του αιτήματος. Ο άνθρωπος επιθυμεί διακαώς να βρεθεί στην θέση του τελικού αποδέκτη του χρησμού. Η χειρονομία της δέησης περιπλέκεται όμως όταν υπεισέρχεται η τεχνολογία της σέσουλας, ενός οργάνου φτιαγμένου να εξυπηρετεί την μετάγγιση υλικού, επαυξάνοντας τη συμβολική δύναμη της
δέησης ως χειρονομία.

Η σκευή της σέσουλας δεν είναι παρά η μορφή που αποκτά η ενέργεια του χειριστή της – αυτή ενός υποδοχέα υλικού που πραγματοποιεί τη μεταφορά του, την προσφορά του από τον χειριστή της. Στο έργο 3, ο Παπαδόπουλος προσφέρει μια ανάγλυφη απεικόνιση ενός πλήθους εξοπλισμένου με σέσουλες. Ωθούμενο από μια ορμή συλλογικής δέησης, το πλήθος σπεύδει στην κορυφή ενός βουνού για να αποκομίσει τη θεϊκή εύνοια. Το έργο 4 είναι μια λιτή υλική μέτρηση της μυθολογικής αυτής διαδικασίας. Με τη χρήση μιας πραγματικής σέσουλας, ο Παπαδόπουλος δημιουργεί έναν κενό χώρο σε χυτό αλουμίνιο.

Ο Γιώργος Τριανταφυλλόπουλος σε ομαδική έκθεση στο καφέ του ΕΑΜ 11

Η εγκατάσταση του Ορέστη Καραλή αποτελείται από ένα σύνολο γλυπτικών συνθέσεων με κυρίαρχο υλικό τον γύψο. Το κεντρικό στοιχείο της σύνθεσης αποτελείται από ένα πλήθος μορφών που συνωστίζονται γύρω από το χώρο μιας ανασκαφής για να φωτογραφηθούν από έναν υποθετικό φακό. Ποζάροντας πάνω από την ανασκαφή γίνονται μάρτυρες της ανακάλυψης αλλά και αγγελιοφόροι της αρχέγονης ιδέας του σκαψίματος ως πρακτική αναζήτησης γνώσης, της μεταφυσικής του βάθους. Είναι άγνωστο αν το πλήθος που συγκεντρώνεται πάνω από το σκάμα επιδεικνύει τα κτερίσματα ενός βασιλικού τάφου ή καταδεικνύει το βάναυσο περιεχόμενο ενός ομαδικού τάφου. Η ανακάλυψη, το εύρημα, το πειστήριο είναι πάντα συναρτημένο με τη μαρτυρία,
την αναγγελία, την κοινοποίηση.

Συμμετέχουν οι καλλιτέχνες: Ορέστης Καραλής , Λάζαρος-Φίλιππος Παπαδόπουλος, Πάνος Προφήτης , Δημήτρης Ταμπάκης και Γιώργος Τριανταφυλλόπουλος.

Διοργανωτής: Αιμιλία Κουγιά

Τα εγκαίνια της ομαδικής έκθεσης γλυπτικής “lost memorabilities” θα πραγματοποιηθούν
Πέμπτη 8 Ιουνίου 2023 , στις 5:00 μ.μ – 8:00 μ.μ.
Διάρκεια: 08/06/2023 – 04/07/2023
Η έκθεση θα πραγματοποιηθεί στο καφέ του εθνικού αρχαιολογικού μουσείου.
Διέυθυνση: 28η Οκτωβρίου 44, Αθήνα 1

Παρόμοια Άρθρα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *


Back to top button