Του Γιώργου Μαλιώτη

Κοινωνικό και ταξικό μέτωπο απέναντι στο καθεστώς που επιχειρεί να εγκαθιδρύσει η ελληνική «νεοδεξιά».

Πριν από δύο βδομάδες έγινε η συζήτηση στη Βουλή επί της πρότασης μομφής του ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στην κυβέρνηση της Ν.Δ. Η πρόταση μομφής θα ήταν πολιτικά ορθότερο να έχει γίνει όχι με αφορμή κάποια κραυγαλέα διαχειριστική αποτυχία ενός πολυδιαφημισμένου «επιτελικού κράτους», αλλά με βάση τα τεράστιας σημασίας «αιτιατά» των κυβερνητικών θεσμίσεων σε τρεις (κατά προτεραιότητα, γιατί δεν είναι οι μόνοι) τομείς πολιτικής και συγκεκριμένα στους τομείς της Εργασίας, της Υγείας και της Παιδείας. Μια τέτοια πρόταση μομφής θα στόχευε στο πραγματικό αίτιο των νομοθετημένων από τη σημερινή Ν.Δ «αιτιατών», που είναι η στρατηγική της ιδεολογικοπολιτικής εδραίωσης του πολιτικού μίγματος, που χαρακτηρίζει την ελληνική «νεοδεξιά» και το οποίο συνίσταται αφενός στον ακραίο νεοφιλελευθερισμό στο κοινωνικοοικονομικό πεδίο και αφετέρου στην υπερσυντηρητική επιστροφή σε στερεότυπα των μέσων του 20ού αιώνα στο κοινωνικοπολιτικό πεδίο. Με αυτή την έννοια θα μπορούσαν να έχουν προηγηθεί κι άλλες προτάσεις μομφής, τόσο το 2021, ίσως ακόμα και το 2020, αφού οι νομοθετήσεις που κατεδαφίζουν κοινωνικοπολιτικά κεκτημένα δεκαετιών από τη νεοδεξιά διακυβέρνηση των Μητσoτάκη Junior-Σαμαρά-Βορίδη ξετυλίγονται με σταθερό ρυθμό από το φθινόπωρο του 2019. Είναι βέβαια προφανές ότι κάτι τέτοιο όχι μόνο θα απέκλινε από τα κοινοβουλευτικά ειωθότα, αλλά θα προσέκρουε σε μια εδραιωμένη στην κοινωνία αντίληψη, αναφορικά με μια εύλογη περίοδο χάριτος που οφείλουμε να δίνουμε σε κάθε νέα κυβέρνηση. Και πέραν αυτών έχουμε και την πανδημία που έχει ανατρέψει την κοινωνική ζωή σε όλο τον πλανήτη και κυρίως στις καταναλωτικές κοινωνίες του Δυτικού κόσμου και τις φέρνει αντιμέτωπες με ένα νέο σπιράλ ύφεσης και κρατικών τε και ιδιωτικών χρεωκοπιών, μόλις 12 χρόνια μετά το 2008.

Το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ξεκίνησε να ζητάει εκλογές μόλις το τελευταίο διάστημα, είτε για κάποιον από τους παραπάνω λόγους, είτε για λόγους κομματικής τακτικής είναι ήσσονος σημασίας. Σημασία έχει να σταματήσει αυτή η νεοδεξιά διακυβέρνηση που γυρίζει τον τόπο πίσω πολλές δεκαετίες, επιχειρώντας να κατεδαφίσει τη μεταπολίτευση στο σύνολό της. Δηλαδή επιχειρεί να κατεδαφίσει την καλύτερη περίοδο της νεοελληνικής ιστορίας, στην οποία συνέβησαν άλματα προς τα εμπρός τόσο στο θεσμικό, όσο και στο κοινωνικοοικονομικό επίπεδο. Ποια είναι αυτά που άρχισε να κατεδαφίζει η σκληροπυρηνική νεοδεξιά των Junior-Σαμαρά-Βορίδη.

~ Τη δημόσια υγεία, αφού δεν στελεχώνονται οι ήδη κατασκευασμένες ΜΕΘ, προφανώς για να μην αυξήσουν το προσωπικό στα δημόσια νοσοκομεία και δεν λογαριάζουν καθόλου τους επιπλέον θανάτους, που οφείλονται στις «αυτοσχέδιες» ΜΕΘ στους διαδρόμους των νοσοκομείων, αλλά και στις κανονικές ΜΕΘ με αμφίβολη αποτελεσματικότητα, λόγω ελλιπούς ή ανεκπαίδευτου προσωπικού.  Κάποιες χιλιάδες άνθρωποι ΠΕΘΑΝΑΝ ενώ θα μπορούσαν να ζουν εξαιτίας της εγκληματικής πολιτικής τους. Ο ίδιος ο Τσιόδρας εκτίμησε το καλοκαίρι αυτό τον αριθμό σε δυόμιση με τρεις χιλιάδες. Και τι να κάνανε, άλλωστε ο θάνατος είναι κι αυτός μέσα στη ζωή!! Έπειτα δεν είναι και μεγάλο το πολιτικό κόστος!! Αν λογαριάσουμε τις οικογένειες και τους συγγενείς των αδίκως θανόντων, οι οποίοι θα μισούν θανάσιμα πλέον τον Junior και τους υπουργούς Υγείας του, άντε να φτάνουν τις 10.000-20.000. Μικρό το κακό!! Βέβαια  ο junior και οι φίλοι του έχουν επαναπαυτεί στο ταξικό ρετιρέ τους, επειδή εκτιμούν ότι όλοι αυτοί οι φτωχοί άνθρωποι δεν έχουν καμία οικονομική δυνατότητα να τους κυνηγήσουν δικαστικά, αφού άλλωστε η απώλεια των ανθρώπων τους, επέφερε στην οικογένεια τους, μεγαλύτερη οικονομική δυσκολία από αυτή που ήδη είχαν. Το πολύ – πολύ να περάσουν για παν ενδεχόμενο και κανένα νόμο που να προστατεύει τους «υπουργούς υγείας της πανδημίας», όπως αυτός που προστατεύει διοικήσεις δημόσιου συμφέροντος εταιρειών (αυτό δεν έχει καμία σχέση με την πανδημία).

Αυτοί ήρθαν με σχέδιο να μειώσουν όχι μόνο το προσωπικό, αλλά και τα δημόσια νοσοκομεία. Ήδη το δρομολογούν με εργαλείο την αναδιάρθρωση των περιφερειακών νοσοκομείων. Προκαλούν την κοινωνία και τη κοινή λογική, γιατί επιμένουν να το κάνουν, μεσούσης της πανδημίας κι ενώ το ΕΣΥ δοκιμάζεται δραματικά. Οι κλινικάρχες είναι ταξικοί ομοτράπεζοι του junior και της οικογένειάς του και όντως αύξησαν την πελατεία τους. Τι χρείαν έχουσι πλέον οι ουδέτεροι κομματικά πολίτες, περαιτέρω αποδείξεων της ιδεοληπτικής και ταξικής πολιτικής της νεοδεξιάς διακυβέρνησης.

~ Τη δημόσια παιδεία τα θεμέλια της οποίας μπήκαν προδικτατορικά επί Γ. Παπανδρέου. Η δημόσια παιδεία έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ταξική αναδιάρθρωση της ελληνικής κοινωνίας τα τελευταία εξήντα χρόνια, πράγμα που δεν συγχωρεί η ελίτ της χώρας και η ιδεολογικά σκληρή δεξιά που έχει ταξικό πρόταγμα. Στις δύο πρώτες βαθμίδες, -όπου η θέρμανση παραμένει προβληματική σε πολλά σχολεία και η καθαριότητα δεν καλύπτεται παρά σε ένα μικρό βαθμό, σε όλη τη δεκαετία των μνημονίων-, κι ενώ είναι κραυγαλέα η επίπτωση του αριθμού μαθητών στις τάξεις στην εξάπλωση της πανδημίας, πάμε σε αύξηση του αριθμού των μαθητών με απώτερο σκοπό τη μείωση τμημάτων εν μέσω πανδημίας (!!) η οποία μάλιστα συντελείται ήδη. Η αλήθεια είναι ότι αυτός ο τεράστιος συρφετός των μικροαστών και των πληβείων έχει απύθμενο θράσος, να θέλει τα παιδιά του να πηγαίνουν σε σχολεία όπου ο αριθμός των μαθητών είναι μικρότερος από τον αντίστοιχο των ιδιωτικών σχολείων, και μάλιστα τζάμπα, ενώ οι άλλοι πληρώνουν ένα σκασμό λεφτά!!

Στο επίπεδο της δευτεροβάθμιας, όπου ολοκληρώνεται η βασική μόρφωση των αυριανών πολιτών, δρομολογείται καταρχάς η κατάταξη των σχολείων σε διάφορες ταχύτητες. Η αξιολόγηση σχολικών μονάδων συσχετίζεται με τη χρηματοδότησή τους κι έτσι αρχίζει να γράφεται μια black list σε πανελλαδικό επίπεδο. Έχει ξεκινήσει να γίνεται δειλά μια συζήτηση ακόμα και για διαφοροποιήσεις στην ύλη, καθοριζόμενες κατά περίπτωση από τοπικούς παράγοντες (αυτοδιοίκηση, διευθύνσεις δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης) γεγονός που ανατρέπει τον ενιαίο χαρακτήρα της δημόσιας εκπαίδευσης. Με αφορμή την ποιοτική αναβάθμιση της εκπαιδευτικής διαδικασίας και τη δρομολόγηση χρησιμοποίησης πολλαπλών συγγραμμάτων, όχι μόνο στην τριτοβάθμια αλλά και στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, μεθοδεύουν με μικρά βήματα την αγορά ενός μικρού πιθανά εξειδικευμένου μέρους του εκπαιδευτικού υλικού από τις οικογένειες των μαθητών Γυμνασίου – Λυκείου.

Χρησιμοποιήθηκαν κάθε είδους διαχειριστικά τεχνάσματα, δλδ ιατρκά πρωτόκολλα προσαρμοσμένα στο σχεδιασμό για την οικονομική δραστηριότητα και τη δημόσια υγεία και παιδεία και για να αποκρύψουν τον απόλυτο παραλογισμό της εφαρμογής του πολιτικού σχεδίου της νεοδεξιάς, επειγόντως και μεσούσης της πανδημίας. Ωστόσο η επικοινωνιακή σπέκουλα δεν απέτρεψε την απαξίωση στη συνείδηση των πολιτών, -εδώ και πολλούς μήνες, ίσως ένα χρόνο- , αυτού του πλήθους των έωλων και διαρκώς αναθεωρούμενων υγειονομικών πρωτοκόλλων. Το ξέρουν καλά οι κρατούντες, όπως επίσης ξέρουν ότι πολλά μέτρα εδώ και καιρό εφαρμόζονται ελάχιστα έως καθόλου. Δεν τους νοιάζει. Αυτό θα τους νοιάξει, εδώ δεν τους νοιάζουν οι χιλιάδες αδικοχαμένοι!! Αυτό που τους νοιάζει είναι να προχωρήσει εδώ και τώρα το πολιτικό τους σχέδιο για την υποβάθμιση της δημόσιας υγείας και παιδείας, γιατί αν καθυστερήσει λόγω πανδημίας (την αναβολή την επιτάσσει η κοινή λογική, αλλά και η λογική οποιουδήποτε ουδέτερου κομματικά πολίτη) κινδυνεύει  το σχέδιο να μείνει στη μέση. Η νεοδεξιά διακυβέρνηση ήρθε για να κατεδαφίσει, αν αφήσει τη δουλειά στη μέση δεν θα προλάβει να δημιουργήσει το νέο status και να αποκαταστήσει τη ταξική «ισορροπία» όπως την αντιλαμβάνεται η σκληρή δεξιά, αφού κατά (διαλαθούσα??) δήλωση του junior, εφόσον οι πολίτες δεν είναι ίδιοι δεν μπορούν να είναι και ίσοι !!

Αν όμως οι κλινικάρχες και οι σχολάρχες είναι «ταξικά φιλαράκια» του junior και της οικογένειας του, ο ΣΕΒ  είναι κάτι πολύ σπουδαιότερο, είναι ο συνεταίρος τους!!

~ Εργατική πολιτική της νεοδεξιάς διακυβέρνησης. Με δύο διαδοχικούς νομοθετικούς βομβαρδισμούς ο Χατζηδάκης (και όχι ο Βρούτσης που υπερθεμάτιζε επί Σαμαροβενιζέλων της ρήτρας μηδενικού ελλείμματος, για τα ασφαλιστικά ταμεία) ισοπέδωσε το εργατικό δίκαιο στη χώρα στο σύνολό του. Και ό,τι έχει απομείνει στα χαρτιά δεν μπορεί να λειτουργήσει στην πράξη. Άλλοθι οι υπαρκτές μεγάλες στρεβλώσεις του ελληνικού συνδικαλιστικού κινήματος. Αυτές όμως δεν αποτελούν δικαιολογία για να γυρίσουμε 45 χρόνια πίσω, στην εποχή Λάσκαρη και «Καρακίτσων», εκεί θα φτάσει τελικά η σκληροπυρηνική νεοδεξιά!!  

Ο Χατζηδάκης που από 15 ετίας έχει αναλάβει να κάνει τη «βρώμικη νεοφιλελεύθερη» δουλειά σε κυβερνήσεις Ν.Δ, πρέπει να μείνει στην ιστορία των τελευταίων 40 χρόνων, ως το πιο μισητό πρόσωπο για το σύνολο των  Ελλήνων εργαζομένων. Το ότι είναι απλά από τους αντιπαθέστερους υπουργούς της σημερινής κυβέρνησης, είναι σταγόνα στον ωκεανό της οργής που θα τον έπνιγε, αν η χρεωκοπία και τα μνημόνια δεν είχαν διαλύσει στη χώρα κοινωνία και εργασία, αν δεν υπήρχε η πανδημία που αποτρέπει τον κόσμο από το να κατέβει σε κινητοποιήσεις, αλλά και αν τα ελεγχόμενα media δεν «προμοτάριζαν» τα ανυπόστατα ευφυολογήματα (που απευθύνονται σε άσχετους), με τα οποία προσπαθεί να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα.

~ Εκποίηση δημόσιων εταιρειών. Ξεπουλιώνται επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας και στρατηγικής σημασίας (ΔΕΗ, ΔΕΔΔΗΕ, ΛΑΡΚΟ). Επίσης έγινε παραχώρηση της διοίκησης των  ΕΛΠΕ στο μεγαλομέτοχο, με αλλαγή της συμφωνίας μετόχων που ίσχυε από το 2003. Και όλα αυτά ενώ έχει τελειώσει το 2018 το πρόγραμμα και δεν υπάρχουν ασφυκτικές δεσμεύσεις. Άλλωστε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ είχε θεσπίσει το ΥΠΕΡΤΑΜΕΙΟ για αξιοποίηση και όχι πώληση της δημόσιας περιουσίας. Παραμερίζουν τη θεσμική αυτή δυνατότητα χάριν της ιδεοληψίας τους και των ντόπιων ταξικών φίλων τους. Οι ξένοι «επενδυτές» πιέζουν αλλά δεν μπορούν να επιβάλουν. Γιατί δεν το επέβαλαν μέχρι το 2018, όταν η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ (όπως κάθε μνημονιακή κυβέρνηση) είχε τη θηλειά στο λαιμό??

 Άλλοθι για τα ξεπουλήματα, η χαμηλή παραγωγικότητα και άλλες στρεβλώσεις που προκύπτουν από τη δημοσιουπαλληλική κουλτούρα των εργαζομένων. Ας έβαζαν ιδιωτικό management και ας κρατούσαν το 51%. Τι να το κάνει ο ιδιώτης το management, αν δεν ελέγχει την εταιρεία?? Και ποιος είπε ότι πρέπει οπωσδήποτε να βάλουν ένα μεγαλομέτοχο, ας έδιναν αυξημένη δικαιοδοσία στους μετόχους για το management. Μα χρειαζόμαστε στρατηγικό επενδυτή αφού το κράτος δεν έχει λεφτά. Ο επενδυτής θα βάλει λεφτά για να εκσυγχρονίσει υποδομές χωρίς να εκτοξεύσει τις τιμές των αγαθών?! Ο νέος ιδιοκτήτης της ΛΑΡΚΟ θα δίνει μερτικό στο ελληνικό κράτος, αν οι τιμές του νικελίου αυξάνονται κατακόρυφα όπως φέτος!?  Αναφορικά με τις περιπτώσεις κακοδιαχείρισης, αφού ισχυρίζονται ότι έχουν πολιτική πυγμή, τότε ειδικά στις περιπτώσεις των εταιρειών κοινής ωφέλειας και στρατηγικής σημασίας, ας επιβάλουν αυτοί την εξυγίανση, αλλά με το βλέμμα στο σύγχρονο δυτικό (και όχι στο «βαλκανικό») management. ΥΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΥΠΟΘΕΣΗ ΟΜΩΣ ΤΗΣ ΔΙΑΤΗΡΗΣΗΣ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΠΛΟΥΤΟΥ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ. Η εκποίηση εθνικού πλούτου, -είτε αυτός είναι ορυκτός (ΛΑΡΚΟ) είτε υποδομές που χτίστηκαν με τον ιδρώτα και το αίμα των Ελλήνων για δεκαετίες, είτε εταιρείες στρατηγικής σημασίας-, με τιμήματα που εκκινούν από τις χρηματιστηριακές αξίες στη χρεωκοπημένη μας χώρα, συνιστούν εκδούλευση σε ξένα συμφέροντα και προδοσία της χώρας και της κοινωνίας.   

=======================================================================

Το ότι στα χρόνια της μεταπολίτευσης, η πολιτική ισότητα στη διχασμένη ελληνική κοινωνία και η οικονομική ευημερία μετά από δύο τουλάχιστον δεκαετίες μεταπολεμικής λιτότητας, προχώρησαν με στρεβλό τρόπο και υπερβολές, δεν σημαίνει ότι πρέπει να γυρίσουμε 40 χρόνια πίσω για να εκπληρώσουμε το αλύτρωτο όραμα του πατρός Μητσοτάκη, ούτε 50 χρόνια πίσω για να εκπληρώσουμε τα ιδανικά του «τσεκουράτου» Βορίδη, υπαρχηγού του Μιχολολιάκου στην ΕΠΕΝ

To 1/3 της ελληνικής κοινωνίας θεωρεί απαράδεκτη τη διακυβέρνηση των Μητσοτάκη Junior-Σαμαρά-Βορίδη. Γιατί όμως το 1/3 του εκλογικού σώματος υποστηρίζει την κυβέρνηση του Junior και κυρίως γιατί υπάρχει τόση ανοχή στην κυβέρνηση αυτή από το υπόλοιπο 1/3?? Χρειάζεται μεθοδικότητα και αποστασιοποιημένο βλέμμα για να δει κανείς ποιοι είναι οι λόγοι αυτής της ανοχής. Ας ξεκινήσουμε από δύο καθοριστικούς:

~ Την απόλυτη (και όχι απλά αυξημένη όπως συμβαίνει και αλλού) κυριαρχία της νεοδεξιάς κυβέρνησης στην επικοινωνία (media, social media, έντυπα μέσα). Το τρέχον επικοινωνιακό τοπίο στη θεσμικά λειτουργούσα ελληνική δημοκρατία προσομοιάζει στην πράξη με αντίστοιχα δικτατορικών καθεστώτων.

~ Τη διάλυση που επέφεραν στην ελληνική κοινωνία η χρεωκοπία και τα μνημόνια, που κατέστησαν τις θεσμικές κατακτήσεις κενό γράμμα εδώ και δέκα χρόνια.

ΜΕΣΑ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΖΟΦΕΡΟ ΤΟΠΙΟ ΟΙ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΠΑΝΑΣΥΣΠΕΙΡΩΣΟΥΝ ΤΙΣ ΠΛΑΤΙΕΣ ΜΑΖΕΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΣΕ ΕΝΑ ΜΑΚΡΟΠΝΟΟ ΣΧΕΔΙΟ,  ΚΑΤΑΡΧΗΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗΣ ΚΑΙ ΣΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΠΑΝΑΘΕΜΕΛΙΩΣΗΣ  ΚΑΙ ΔΙΕΥΡΥΝΣΗΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ. ΓΙΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΕΡΕΟ ΤΟ ΟΙΚΟΔΟΜΗΜΑ, ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΓΚΑΙΟ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟΥΣ ΤΟΜΕΙΣ (Π.Χ MEDIA, ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ) ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΠΛΑΤΙΑ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΗ ΠΟΥ ΘΑ ΔΙΑΡΚΕΣΕΙ ΓΙΑ ΧΡΟΝΙΑ

Η συζήτηση για όλα αυτά, προκειμένου να είναι ουσιαστική, είναι μεγάλη και δύσκολη.

ΣΗΜΕΡΑ ΜΟΛΙΣ ΑΝΟΙΞΕ!!