Μιχάλης Καρχιμάκης: Το φιλμ μιας πολιτικής διαδρομής

Ο Μιχάλης Καρχιμάκης, υποψήφιος βουλευτής στη Δυτική Αθήνα με το Κίνημα Αλλαγής, μας μίλησε σε μια εκ βαθέων προσωπική και πολιτική εξομολόγηση. Τον Μιχάλη του 2019 τον ξέρουμε, άλλωστε εδώ και χρόνια τον βρίσκουμε καθημερινά μπροστά μας, στις γειτονιές της Δυτικής Αθήνας! Θέλαμε όμως να μάθουμε περισσότερα για την πολιτική του διαδρομή. Και ποιος καλύτερος να ξετυλίξει το φιλμ της πολιτικής ζωής του Μιχάλη, από τον ίδιο;

«Γεννήθηκα το 1957 στη Σητεία. Ο πατέρας μου ήταν αγρότης και κτηνοτρόφος. H μητέρα μου ασχολούνταν με το σπίτι και την ανατροφή των τριών παιδιών της. Οι γονείς μου, κατά κύριο λόγο, καλλιεργούσαν ελαιόδεντρα και οπωροκηπευτικά. Οι εικόνες αυτές από την αγροτική ζωή, την κοινωνία του μόχθου και τους ανθρώπους της δουλειάς, έχουν μείνει ακόμα και σήμερα, βαθιά χαραγμένες στην καρδιά και το μυαλό μου.

Το όραμα που έφερνε το ΠΑΣΟΚ για μια πολιτική που θα ασκείται υπέρ των πολλών, μας είχε συνεπάρει όλους. Γυρνώντας από το σχολείο δεν πήγαινα καν σπίτι για να αφήσω την τσάντα μου, αλλά κατευθείαν στην οργάνωση για να βοηθήσω.

Προσφορά στον άνθρωπο

Ο πατέρας μου ήταν στο ΕΑΜ, και είχε στιγματιστεί την περίοδο της δικτατορίας για τα πολιτικά του φρονήματα. Η αντίληψη που είχαν για την πολιτική, και θέλω να πιστεύω ότι μου τη μεταλαμπάδευσαν, είναι η πιο αγνή. Αυτή της προσφοράς στον άνθρωπο και τις ανάγκες του. Θυμάμαι την αστυνομία να μας παρακολουθεί και να μπαίνει στο σπίτι. Θυμάμαι τον πατέρα μου να διηγείται πώς, σαν στέλεχος του ΕΑΜ, διασυρόταν και προπηλακιζόταν από εκείνους, που οι πολίτες τους είχαν εμπιστευτεί την προστασία τους, σε καιρούς όμως που η Δημοκρατία έμενε απροστάτευτη.

Εκείνα τα χρόνια δεν ήταν «μόδα». Ήταν δύσκολο να είναι κανείς αριστερός και δημοκρατικός. Η πρώτη συμβουλή που άκουγα πάντα από τους γονείς μου ήταν αυτή που δίνω και εγώ σήμερα στα παιδιά μου. «Να αγαπάς τους ανθρώπους» τους λέω. Η δεύτερη είναι αυτή του πατέρα μου. «Διάβαζε να γίνεις άνθρωπος». Αυτή η πατρική προτροπή δεν ήταν άσχετη και με την τότε άποψη των κρατούντων, ότι δηλαδή “τα παιδιά των αριστερών δεν μπορούν να μάθουν γράμματα”.

Στην Αθήνα πρώτη φορά ήρθα λίγους μήνες πριν τις πανελλήνιες εξετάσεις του 1975. Είχα κερδίσει το δεύτερο βραβείο σε έναν διαγωνισμό τραγουδιού και με τα λεφτά αυτά πήγα και έκανα 40 μέρες φροντιστήριο στην Αθήνα για να περάσω στο Πανεπιστήμιο. Πέρασα στο τμήμα Πολιτικών Επιστημών της Νομικής και έπειτα έκανα μεταπτυχιακό στην Περιφερειακή Ανάπτυξη.

Αγώνες

Αυτό που θα μείνει ανεξίτηλα χαραγμένο στη μνήμη μου από τότε, είναι οι αγώνες μας. Οι αγώνες του φοιτητικού κινήματος, η πίστη μας σε ιδανικά και αξίες, η ανάγκη μας να αγωνιστούμε για ένα καλύτερο μέλλον. Βέβαια, η σχέση μου με την πολιτική είχε ξεκινήσει ήδη από το 1974. Μαθητής ακόμα, οργανώθηκα στην Τοπική Οργάνωση του ΠΑΣΟΚ Σητείας. Το όραμα που έφερνε το ΠΑΣΟΚ για μια πολιτική που θα ασκείται υπέρ των πολλών, για μια πολιτική ανθρωποκεντρική με ηθική και αξίες, μας είχε συνεπάρει όλους. Γυρνώντας από το σχολείο δεν πήγαινα καν σπίτι για να αφήσω την τσάντα μου, αλλά κατευθείαν στην οργάνωση για να βοηθήσω. Άλλοτε πάλι, πήγαινα από χωριό σε χωριό μαζί με άλλα παιδιά για να μοιραστούμε την ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον.

Σ’ αυτές τις κρίσιμες στιγμές, είναι η ώρα που οφείλει ο καθένας μας να ιεραρχήσει τις δικές του προτεραιότητες και να απαντήσει στα δικά του διλήμματα. Να επιλέξει την Πρόοδο ή την Συντήρηση, την Αλλαγή ή τη στασιμότητα!

Πού να φανταστώ τότε…

Η πρώτη μου εικόνα από τον Ανδρέα Παπανδρέου ήταν όταν εγώ ήμουν 9 χρονών. Είχε έρθει στη Σητεία και συναντήθηκε με τοπικά στελέχη σε μια ταβέρνα στην παραλία, τον “Κολιό”. Θυμάμαι, καθόμασταν μαζί με άλλα παιδιά και παρακολουθούσαμε την ομιλία του. Πού να φανταστώ τότε ότι θα ερχόμουν σε άμεση επαφή μαζί του μέσα από το φοιτητικό κίνημα και τον Τομέα Αλληλεγγύης. Και ότι αργότερα θα με επέλεγε για στενό του συνεργάτη! Αυτό που με συνέπαιρνε, είναι το πόσο ανθρώπινος ήταν και πόσο προσιτός, εντυπωσιακό για έναν ηγέτη του δικού του βεληνεκούς.

Πάντα μου έλεγε να θυμάμαι πως ο ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ πρέπει να είναι υπηρέτης των ανθρώπων. Με συμβούλευε να αντιστρέφω τους ρόλους, να μπαίνω εγώ στη θέση αυτού που έχει ανάγκη. Οι πιο έντονες στιγμές που θα θυμάμαι πάντα, όσο θα ξετυλίγεται το κουβάρι της πολιτικής μου ζωής, είναι τρεις. Πρώτη, είναι η ημέρα που ο Ανδρέας με επέλεξε για συνεργάτη του. Δεύτερη, η στιγμή που οι πολίτες με τίμησαν με την εμπιστοσύνη τους και εκλέχθηκα βουλευτής. Τρίτη, η συγκίνηση να εκλεγώ Γραμματέας του ΠΑΣΟΚ ανάμεσα σε καταξιωμένα στελέχη και συντρόφους που μας συνδέουν αξίες και κοινοί αγώνες.

Πρόοδος ή Συντήρηση

Έντονες όμως είναι και οι στιγμές που ζούμε όλοι εμείς σήμερα. Σ’ αυτές τις κρίσιμες στιγμές, είναι η ώρα που οφείλει ο καθένας μας να ιεραρχήσει τις δικές του προτεραιότητες. Και να απαντήσει στα δικά του διλήμματα. Να επιλέξει την Πρόοδο ή την Συντήρηση, την Αλλαγή ή τη στασιμότητα;!

Στις 7 Ιουλίου θα πρέπει ο καθένας μας να κάνει τη δική του επιλογή. Προσωπικά, επέλεξα να συνεχίσω αυτό που έκανα πάντα. Να συμπορεύομαι και να υπηρετώ τους πολίτες, τους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες, τους συνταξιούχους και τους νέους. Επέλεξα δώσω τον αγώνα για μια Δίκαιη Κοινωνία μαζί με τους πολίτες στις γειτονιές της Δυτικής Αθήνας, στους δρόμους και τις πλατείες. Εκεί όπου διαπιστώνεις τις πραγματικές ανάγκες των ανθρώπων.

Πιστός στο όραμα της 3ης Σεπτέμβρη

Πάντα πιστός στο όραμα της 3ης Σεπτέμβρη! Το όραμα που με συγκίνησε μαθητή τότε στη Σητεία. Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, είναι που πρέπει να αναζητήσουμε ξανά την ουσία της πολιτικής, την προσφορά στον άνθρωπο. Για αυτό Δεσμεύομαι και θα είναι τιμή μου να δίνω τις μάχες για την Δυτική Αθήνα και μέσα από το Κοινοβούλιο!

Δεσμεύομαι να υπηρετώ τις κοινές μας αρχές και αξίες!

Δεσμεύομαι, να είμαι εδώ και την επόμενη μέρα, όπως έκανα πάντα στην ζωή και την διαδρομή μου…»