Γιώργος Ταμπανιάν: Γιατί αποφάσισα να συμμετέχω στο ταξίδι των εκλογών

γράφει ο Γιώργος Ταμπανιάν


Στα 57 μου χρόνια αποφάσισα να συμμετέχω στο «ταξίδι» των τοπικών εκλογών στο Χαϊδάρι. 
Θέλω να σας πω γιατί. 

Ένα χειμωνιάτικο πρωί καταράστηκα την τοπική αρχή, την αναπηρία μου, ακόμα και τη μάνα που με γέννησε. Κύπρου και Λεωφόρος Αθηνών έπεσα άσχημα στο πεζοδρόμιο και βρέθηκα να με μαζεύουν δύο συνδημότες που πέρναγαν τυχαία. Ο ένας μου είπε: «Φίλε, την έχω πατήσει εδώ ακόμα κι εγώ που βλέπω». Κάποια στιγμή επισκέφθηκα το ιατρείο του Θοδωρή για ένα πρόβλημα με τα δόντια μου. Πηγαίνοντας κατέβαλα μεγάλη προσπάθεια να μην έχω κάποιο ατύχημα στην οδό Ηπείρου. Όταν έφτασα στο ιατρείο θέλησε να με ενημερώσει για τα σχέδιά του για το αρχαίο μονοπάτι της αρχαίαςΙεράς Οδού. 

Άστραψα και βρόντηξα! Τα άκουσε κι αυτός, καθώς τον είδα σαν ένα μέρος της εξουσίας. Του ανέφερα την δραματική μου εμπειρία στην Λ. Αθηνών και το παραλίγο ατύχημα στην Ηπείρου λίγα λεπτά πριν. Του θύμισα ότι μαζί με τον αείμνηστο Σκαμπά πριν από 40 χρόνια αγωνιστήκαμε για τις υπόγειες διαβάσεις της Λ. Αθηνών. Επίσης και ότι ένας πολιτισμένος δήμος θα πρέπει πρώτα απ’ όλα να παρέχει τη μέγιστη ασφάλεια στους πολίτες. Αλλά προσβασιμότητα σε όλα τα σημεία του από τους πεζούς.

Τι άλλαξε;

Σχεδόν μισό αιώνα μετά τους αγώνες που σας προανέφερα δεν φαίνεται να έχουν αλλάξει πολλά. Ακόμα και οι υπόγειες διαβάσεις που κατακτήθηκαν τότε έχουν μετατραπεί σε κακοφωτισμένους σκουπιδότοπους.

Του ανέφερα με μια ανάσα τα προβλήματα στην Κύπρου, την Ανθέων, την Καραϊσκάκη, τη Δαβάκη, τη Λακωνίας και φυσικά την Ηπείρου. 

Μαρμάρωσε! Γρήγορα, ξεπερνώντας το σοκ της επίθεσής μου, με ρώτησε γιατί δεν τα λέω όλα αυτά. Και γιατί δεν αγωνιζόμαστε σε τοπικό επίπεδο για τα προβλήματα, τα δικαιώματα των ΑμεΑ και της διαφορετικότητας.

Του απάντησα αναφέροντας τους αγώνες του αναπηρικού κινήματος και για τα μεγάλα λόγια. Αυτά που προεκλογικά πάντα ακούγαμε, αλλά ποτέ δεν βλέπαμε να πραγματοποιούνται μετά τις εκλογές.

Η πρόσκληση


Σ’ αυτό το σημείο αγαπητοί μου φίλοι θαύμασα το open mind του παλιού μου συντρόφου και θυμήθηκα τα λόγια του Φιντέλ προς τον Τσε ότι «ο άνθρωπος δεν γίνεται επαναστάτης. Γεννιέται επαναστάτης». Ας μου επιτραπεί η παραλλαγή: «Δεν γίνεσαι αριστερός, γεννιέσαι αριστερός».

Έτσι λοιπόν και ο Θοδωρής γεννήθηκε ανήσυχος και με την καθοδήγηση των γονέων του, που -απροπο- είχα την τύχη να είναι οι πρώτοι μου δάσκαλοι, εξελίχθηκε σε έναν άριστο αριστερό.

Με κάλεσε στο ταξίδι του κάνοντάς με να ξεπεράσω τις ανασφάλειές μου περί αναπηρίας και διαφορετικότητας. Μου είπε, μεταξύ άλλων, ότι το πρόβλημά μου σίγουρα δεν είναι μόνο δικό μου.

Η αποδοχή

Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα. Έφυγα από το ιατρείο του προβληματισμένος. Έλεγα μέσα μου: «κάτσε στ’ αυγά σου, εσύ θα βγάλεις το φίδι απ’την τρύπα; Δεν αλλάζει η κατάσταση…” και άλλα παρεμφερή, που θα μπορούσαν να δικαιολογήσουν ένα όχι.

Την επομένη το πρωί στον καθημερινό μου περίπατο στο Αιγάλεω συνάντησα συνεργεία του Δήμου να ξηλώνουν περίπτερα και ρώτησα τους εργάτες γιατί γινόταν αυτό. Δεν είχα αναγνωρίσει τον αντιδήμαρχο. (Για όσους δεν με γνωρίζουν, η αναπηρία μου είναι στα μάτια. Αναγνωρίζω τους ανθρώπους μόνο από τη φωνή και όχι από το πρόσωπο.) Ο άνθρωπος φυσικά το κατάλαβε, γιατί με είδε με το ειδικό μπαστούνι να προσπαθώ να αποφύγω κάποια εμπόδια στο δρόμο. Χαμογελώντας μου απάντησε: «Για να κάνουμε τη ζωή σας λίγο πιο εύκολη». Το πρώτο καμπανάκι. 

Λίγες μέρες αργότερα η αγαπημένη μου Ελένη Ράντου ανέφερε ότι είχε διαβάσει κάπου πως το άκρον άωτον της παράνοιας είναι να περιμένεις να αλλάξουν τα πάντα γύρω σου, ενώ εσύ να κάνεις κάθε μέρα τα ίδια. Δεύτερο και καθοριστικό καμπανάκι.

Αμέσως τηλεφώνησα στον Θοδωρή και του είπα ότι θα είμαι μαζί του σε αυτό του το “ταξίδι”, με όποιον ρόλο αυτός επιλέξει να μου δώσει.

Στις 7 του Δεκέμβρη στο εστιατόριο Έπαυλη, σε μία πολύ συγκινητική εκδήλωση με 400 και πλέον Πολίτες εν Δράσει, ο Θοδωρής ανακοίνωσε το όνομά μου μεταξύ των άλλων συνυποψήφιων δημοτικών συμβούλων. 

Το ταξίδι για μένα μόλις ξεκίνησε.

Από τα βάθη της καρδιάς μου φίλε και σύντροφε, καθώς μαζί θα κάνουμε αυτό το ταξίδι, σου εύχομαι καλό προεκλογικό αγώνα! Να ακούσεις και να δεις όσους περισσότερους μπορείς. Να κατανοήσεις το όποιο πρόβλημά τους, όπως έκανες και με το δικό μου και να καλέσεις και αυτούς μαζί σου όπως κάλεσες κ εμένα, για να αγωνιστούμε για τα καλύτερα και να ομορφύνουμε περισσότερο την πόλη μας. Γιατί, όπως λέει και το γνωστό ρητό, «πάντα στο τέλος ο καθένας έχει αυτό που του αξίζει». Και σε εσένα αξίζει η δημαρχία.

Σας ευχαριστώ, Γιώργος Ταμπανιάν