γράφει η Ελισάβετ Μπούρα

Η Ελένη στις 16 του Δεκέμβρη, θα πετούσε για το σπίτι της. Είχε βγάλει εισιτήριο, για να γιορτάσει τα Χριστούγεννα με την οικογένεια της. Κάποιοι άλλοι αποφάσισαν αλλιώς. Η Ελένη πέταξε νωρίτερα, για το σπίτι της. Μέσα σε μια νεκροφόρα με τη συνοδεία του πατέρα της.

Η Ελένη είχε πάει να σπουδάσει στη Ρόδο. Είχε όνειρα για το μέλλον, άλλωστε μόνο 21 ετών, χωρίς παρελθόν, μόνο μέλλον και αισιοδοξία. Κάποιοι άλλοι, δεν άφησαν την Ελένη να συνεχίσει να ονειρεύεται, δεν επέτρεψαν στο παρόν της να συνεχίσει να σχεδιάζει το μέλλον της.

Η Ελένη είχε παρέες, άλλωστε ένα νέο παιδί στην εποχή μας και με τα κοινωνικά δίκτυα, τι πιο φυσιολογικό, να έχει φιλίες πολλές και γνωριμίες ακόμα περισσότερες. Κάποιοι άλλοι, δεν κατανοούν ότι η κοινωνικότητα και φιλία ανάμεσα σε αγόρια και κορίτσια είναι φυσιολογικό και πρέπει να σέβονται το ίδιο όλους και όλες.

H Ελένη θα πρέπει να είχε προτιμήσεις, να της άρεσε πιο πολύ η θάλασσα ή το βουνό, να φορά άσπρα ή μπλε, αθλητικά ή τζιν, να κάνει πλεξούδες τα μακριά μαλλιά της. Κάποιοι άλλοι, δεν μπορούν να καταλάβουν τι είναι η ελεύθερη επιλογή, αποφάσισαν ότι πρέπει να επιβάλλουν τη δική τους διάθεση, με κάθε τρόπο.

Η Ελένη ήταν στο σπίτι της, το μοιραίο βράδυ και συνομιλούσε στο τηλέφωνο με μια φίλη της. Το κουδούνι χτύπησε, ίσως κάποιος ή κάποια πέρασε για ένα γεια ή να πάνε μαζί μια βόλτα. Κάποιοι άλλοι, αποφάσισαν ότι η Ελένη πρέπει να φύγει από το σπίτι της, σε ένα άγνωστο μέρος γι’ αυτήν, απομονωμένο, γιατί προφανώς αυτό εξυπηρετούσε τα σχέδιά τους.

Η Ελένη είπε το ΟΧΙ, γιατί αυτό είχε μάθει από την οικογένεια της, η ανατροφή της, ο χαρακτήρας της, οι παρέες της, το σχολείο της, η κοινωνία στην οποία είχε μεγαλώσει, o αυτοσεβασμός. Έτσι είχε γαλουχηθεί.

Κάποιοι άλλοι δεν έχουν μεγαλώσει με τον ίδιο τρόπο. Η δική τους κοινωνία, ο περίγυρος, η οικογένεια τους, θέλουν το ΝΑΙ έστω και με τη βία, με τον εκβιασμό, με τον εκφοβισμό, με τον τσαμπουκά γιατί είναι άντρες, γιατί έχουν μυς, γιατί οδηγούν γρήγορα «ακριβά» αυτοκίνητα, γιατί ο μπαμπάς και η μαμά έχουν λεφτά ή είναι «κάποιοι», μιλάνε και γελάνε δυνατά, γιατί είναι “ντόπιοι», γιατί διατάζουν φέρε, κάνε, φύγε, κάτσε. Γιατί εκφράζονται με αγοραίο τρόπο με την ίδια ευκολία που πίνουν ένα ποτήρι νερό, σηκώνουν το χέρι με την ίδια ευκολία που απαντούν στο κινητό. Δεν έχουν μάθει ότι για να σεβαστείς οποιονδήποτε και οτιδήποτε πρέπει να σεβαστείς πρώτα τον εαυτό σου.  Εφόσον δεν σέβονται τον εαυτό τους, πως να σεβαστούν οτιδήποτε και οποιονδήποτε.

Η Ελένη θα ήταν ζωντανή, έστω και μετά τη βίαιη κακοποίηση της, αν κάποιοι δεν την είχαν πετάξει στη θάλασσα, αν είχε μεταφερθεί στο νοσοκομείο, πράξη ύστατης μεταμέλειας.

Kάποιοι άλλοι, εν ψυχρώ, αποφάσισαν να τελειώσουν τη ζωή της, χωρίς το παραμικρό δισταγμό.

Η Ελένη δεν είναι πια μαζί μας, γιατί κάποιοι δεν αρκέστηκαν στη βίαιη κακοποίησή της, έπρεπε να την σκοτώσουν, να εξαφανίσουν τη μαρτυρία της. Να σβήσουν τα ίχνη, την ύπαρξή της.

Η θάλασσα όμως την επέστρεψε. Η φύση ζητά την τιμωρία των ενόχων. Το ίδιο και η κοινωνία μας.

Όλοι εμείς πρέπει να εξασφαλίσουμε να είναι η Ελένη η τελευταία που πληρώνει με τη ζωή της, με τα βασανιστήρια που υπέστη στα χέρια των τεράτων. Εμείς πρέπει να επαναλάβουμε δυνατά και σταθερά το δικό της  ΟΧΙ, φτάνει πιά.

Η Δικαιοσύνη πρέπει να εξαντλήσει την αυστηρότητά της, να διερευνήσει τον πρότερο βίο και το παρελθόν των θυτών, υπήρχαν σημάδια που κανένας δεν έβλεπε ούτε άκουγε. Η Κοινωνία πρέπει να διασφαλίσει με κάθε τρόπο, ώστε οι «κάποιοι άλλοι» να  σταματήσουν, πριν φτάσουν να εγκληματήσουν. Να γίνονται μαθήματα στα σχολεία, από το νηπιαγωγείο αλλά και συμβουλευτική για τους γονείς. Όσο οι κοινωνίες ανέχονται «αθώα» σεξιστικά αστεία και φοβούνται οτιδήποτε διαφορετικό, όσο μεγαλώνουμε με διακρίσεις ανάλογα με το φύλο, μέσα στις οικογένειές μας, στα σχολειά, στις παρέες, στις γειτονιές. Όσο το ξύλο ακόμα δυστυχώς αποτελεί μέσο διαπαιδαγώγησης, όσο οι λεκτικές συγκρούσεις με προσβλητικές και υποτιμητικές εκφράσεις θεωρούνται «φυσιολογικές», ακόμα και στα κοινωνικά μέσα δικτύωσης. Όσο οι κοινωνίες σιωπούν. Όσο οι ίδιες οι γυναίκες ανεχόμαστε από τους “δικούς μας” αυτή τη συμπεριφορά εναντίον άλλων γυναικών. Εσύ που σήμερα γελάς ή προσπερνάς, ποιος ξέρει, αύριο μπορεί να είσαι ο στόχος τους. Γιατί οι κάποιοι άλλοι απλά είναι «αδέρφια από τη σπορά του Κάιν».

Η Ελένη, το  αθώο κορίτσι, ας είναι το τελευταίο θύμα… καλό παράδεισο…