γράφει ο Θοδωρής Σπηλιόπουλος

Βρέχει καρεκλοποδαρα με την συνέχεια των μνημονίων και πολλοί δυστυχώς νομίζουν ότι απλά ψιχαλιζει και ήρθε νωρίς το φθινόπωρο, έστω λόγω κλιματικής αλλαγής!

Αρκετοί στην ευρύτερη Αριστερά αναζητούν, όντας μαρξιστές όλων των αποχρώσεων, την εξήγηση των φαινομένων στα επιμέρους δόγματα διαφόρων δεκαετιών.

Και για να αποσαφηνίσω, εννοώ τους νοσταλγούς είτε του ευρωκομμουνισμου είτε της Σοβιετικής Ένωσης, αλλά και όλους τους άλλους μη μαρξιστές, αναρχικούς, αντιεξουσιαστές με αναφορές σε  διαφορες ιστορικές περιόδους.

Το ίδιο ισχύει για σοσιαλίζοντες ή σοσιαλιστές παλαιάς κοπής, που ενώ έχει ανακοινωθεί ότι έρχεται καταιγίδα -ή για την ακρίβεια ότι είμαστε ήδη στο μάτι του τυφώνα- αρέσκονται να βλέπουν βιντεοκασσέτες στο παλιό μηχανημα που για συναισθηματικούς λόγους δεν το έχουν ανακυκλώσει.

Η αμερικανική Αριστερά του Bernie Sanders,μαζί και τα κινήματα τα πολύχρωμα για δικαιώματα και δικαιοσύνη στην Αμερική ήδη έχουν “γράψει” ιστορία για το πώς τα κινήματα και οι αριστερές πολιτικές οντότητες, που έχουν αντικαταστήσει τα παλαιου τύπου κόμματα, αναλύουν την σύγχρονη κατάσταση του 21 ου αιώνα, συνθέτουν και διεκδικούν πολιτικές, κάνουν συμμαχίες επί του πιεστηρίου, κάνουν πολιτικές συμφωνίες για εφαρμοσμένες πολιτικές… Βέβαια στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, που εξακολουθούμε να θεωρουμε ότι είναι ο ομφαλός της γης, χρειάζεται χρόνος αφομοίωσης.

Μόνο που στοιχίζει αυτό.

Ο χρόνος αφομοίωσης στοιχίζει, γιατί το τέρας του νεοφιλελευθερισμού ούτε εξημερώνεται ούτε μειώνεται η όρεξή του να διαλύσει ό,τι έχει σχέση με την λέξη δικαίωμα.

Στοιχίζει: Σε ανθρώπινες ζωές, στην ποιότητα ζωής, στην συντριβή των Ευρωπαϊκών κεκτημένων.

Η Ευρώπη τείνει να γίνει Αμερικη του Ρήγκαν, την ίδια ώρα που η Αμερική προσπαθεί να ανοίξει δρόμους οικονομικής δημοκρατίας, άμβλυνσης των ανισοτήτων.

Στην Αμερική ο Πρόεδρος των ΗΠΑ αποδίδει τα εύσημα στην μεσαία τάξη και στους εργαζόμενους γι’ αυτό που κατάφεραν τις τελευταίες δεκαετίες μετά τον πόλεμο, ενώ στην Ευρώπη ο Όρμπαν και ο Σαμαράς θα φαντάζουν “θεσμικοί” μπροστά στην νέα ακροδεξιά που ξεπλένει τον σύγχρονο φασισμό στην Ελλάδα, στην Γαλλία, στην Γερμανία και αλλού, που παίζει κυρίαρχο ρόλο στα νεοσυντηρητικα κόμματα τύπου Μητσοτακη. Αυτή θα είναι η νέα κανονικότητα της Ευρωπαϊκής δεξιάς, που έχει ενσωματώσει εδώ και μια δεκαετία την φρασεολογία και τώρα τις πολιτικές της συγχεονης ακροδεξιάς.

Κόκκινοι, πράσινοι σε άνοδο, σοσιαλδημοκράτες παλαιάς και νέας κοπής αριστεροί και δημοκράτες, που δεν έχουν σχέση με το ακραίο κέντρο, προβληματίζονται και έχουν ανοίξει δρόμους όπως στην Πορτογαλία και την Ισπανία. Με την αγωνία του τερματοφύλακα πριν το πέναλτυ, πολλοί προοδευτικοί άνθρωποι παρακολουθούν τις πολιτικές αλλαγές στην Γερμανία, τα αδιέξοδα για τις αριστερές και δημοκρατικές δυνάμεις στην Ιταλία και την Γαλλία, το βάλτωμα του Εργατικού Κόμματος στην Αγγλία, που αφού σκόρπισε κάποια χαμόγελα πριν μερικά χρόνια, κινδυνεύει από μια ιδιότυπη συνέχεια του Μπλερισμού.

Η Σύγχρονη Αριστερά στην Ελλάδα, που άνοιξε δρόμους με το εξελισσομενο κόμμα από ΣΥΝ σε ΣΥΡΙΖΑ – ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ, σήμερα δείχνει ίσως αμήχανη ποιο δρόμο θα ακολουθήσει. Σε μια εποχή που η τεχνολογία μεταφορικά δίνει την δυνατότητα ανίχνευσης δρόμων σε διαφορετικές “διαστάσεις” της πραγματικότητας, δείχνει να πάει να εγκλωβιστεί σε παλιά διλλήματα της “πολιτικής μυθολογίας” δηλαδή αν θα ακολουθήσει τον δρόμο της Αρετής η της Κακίας, όπως περιγράφει ο μύθος.

Αυτό που σήμερα γίνεται είναι Ύβρις (βλέπε wikipedia: https://el.m.wikipedia.org/wiki/%CE%8E%CE%B2%CF%81%CE%B9%CF%82)

Ο Μωυσής που γίνεται Ηρώδης και αφήνει 30.000 παιδιά έξω από τα Πανεπιστήμια, η δήθεν υπουργός Πολιτισμού που προσπαθεί να εξυψωθεί μειωνοντας την Μελίνα Μερκούρη γιατί κάπνιζε”, ο Χατζηδάκης που νομοθετεί απλήρωτη εργασία και κατάργηση του 8ωρου, ο Χρυσοχοιδης που όποτε διαχρονικά έχει να συλλάβει ακροδεξιούς “κωλύεται”, ο ακροδεξιός θίασος επί σκηνής μοιράζει τα ιμάτια του ελληνικού λαού παίζοντας στα σημαδεμένα ζάρια τις τύχες των νέων γενιών αλλά και τις συντάξεις των μεγαλύτερων.

Για να κρατήσουμε ζωντανό το” ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΟΝΕΙΡΟ” του ελληνικού νοικοκυριού πρέπει να κρατήσουμε τους νέους και τις νέες στην πατρίδα, ισοτιμία της γυναίκας, κεραμίδι στο κεφάλι, μόρφωση, δουλειά δική σου η κακοπληρωμένη δουλειά, ΕΣΥ, ΑΣΕΠ, Εθνικά περήφανη πολιτική, σε μια Ευρώπη με νέο κοινωνικό συμβόλαιο.

Αυτό θα το καταφέρουμε με:

Το Νέο Κοινωνικό Συμβόλαιο που διαμορφώνεται μαζί με τους πολίτες από την μια άκρη της χώρας στην άλλη και με όλες τις κοινωνκες κατηγορίες που έχουνε υποστεί την διαδικασία της φτωχοποίησης και δυνητικά μπορούν να είναι “μέτοχοι” στην πορεία δικαιοσύνης της χώρας. Εξ άλλου το “καραβάνι” έχει ξεκινήσει. Μπορεί να μην έχει καταφέρει να τους χωράει όλους, αλλά σίγουρα δεν έχει σχέση με “Κιβωτό του Νώε “για λίγους και εκλεκτούς !

(Βλέπε παλιότερο άρθρο μου, Ιούλιος 2019, με σχετικό τίτλο: https://www.facebook.com/434931476703453/posts/1058813734315221/)

Θοδωρής Σπηλιοπουλος, Χαϊδάρι, Δυτική Αθήνα