Εκλογές στην Τουρκία – Έχουμε κάτι να περιμένουμε;

 

γράφει ο Γιώργος Αργυρόπουλος

Εκλογές στην Τουρκία πραγματοποιήθηκαν την περασμένη Κυριακή. Ο Τούρκος Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) επανεξελέγη λαμβάνοντας ποσοστό 52,39% (με καταμετρημένο το 99,93% των ψήφων). Δεύτερος ήρθε με ιδιαίτερα ενισχυμένο ποσοστό της τάξης του 30,79% ο Μουχαρέμ Ιντζέ του Λαϊκού Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (CHP). Ο Σελαχατίν Ντερμιτάς του φιλοκουρδικού κόμματος (HDP) έλαβε 8,28% και  η Μεράλ Ακσενέρ του Καλού Κόμματος 7,42%.

Σε ό,τι αφορά τις βουλευτικές εκλογές, το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης του Ταγίπ Ερντογάν εξασφαλίζει 42.4% και 293 έδρες. Δεύτερο κόμμα αναδεικνύεται το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα με ποσοστό 22.7% και 146 έδρες. Τρίτο κόμμα αναδεικνύεται το φιλοκουρδικό Κόμμα Δημοκρατίας των Λαών με ποσοστό 11.5% και 67 έδρες. Το εθνικιστικό κόμμα που συμμάχησε με τον Ερντογάν στις προεδρικές εκλογές καταλαμβάνει την 4η θέση με ποσοστό 11.2% και 49 έδρες.

Ο Ερντογάν επανεξελέγη για μια νέα πενταετή θητεία και συνεχίζει προς την πλήρη επικράτηση σε όλα τα επίπεδα με εκκίνηση 15 χρόνια πριν. Ο Ερντογάν έχει πλέον επιβληθεί ως ο πιο ισχυρός Τούρκος ηγέτης μετά τον ιδρυτή της Τουρκικής Δημοκρατίας, τον Μουσταφά Κεμάλ. Αυτό από μόνο του σηματοδοτεί πολλά για την Τουρκία, την περιφέρειά της, την Ε.Ε. και φυσικά για εμάς. Μεταμόρφωσε την Τουρκία προωθώντας την εκτέλεση μεγάλων έργων υποδομής, επιτρέποντας πολύ πιο ελεύθερη έκφραση της ισλαμικής πίστης, και μετατρέποντας την Άγκυρα σε παίκτη-κλειδί στο διεθνές διπλωματικό σκηνικό.

Εδώ όμως ανακύπτει το εξής ερώτημα: Ως Ελλάδα έχουμε κάτι να περιμένουμε; Αν κάποιος διαβάσει σχετικά με το πολιτικό σύστημα και την κοινωνική διαστρωμάτωση στην Τουρκία θα κατανοήσει πως στη βάση των αντιπαρατιθέμενων εκλογικά απόψεων υπάρχει η άμεση διεκδίκηση αιτημάτων έναντι της Ελλάδος με εργαλειοποίηση και συναισθηματική ανάγνωση των κανόνων του Διεθνούς Δικαίου. Κατά τη γνώμη μου στην Ελλάδα αριστεροί, δεξιοί και κεντρώοι πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι οι κεμαλιστές της Αντιπολίτευσης, ως ακραίοι κοσμικοί εθνικιστές, είναι πολύ πιο επικίνδυνοι για τα συμφέροντά μας από τον Ερντογάν, που εκφράζει το mainstream κάποτε και hardcore σήμερα πολιτικό Ισλάμ.

Η “αλλαγή” στην Τουρκία, όταν γίνει, ως προς εμάς δε θα αλλάξει τίποτα παρά μόνο επί τα χείρω. Συνεπώς, μην τρέφουμε ελπίδες για ομαλοποίηση με το βλέμμα στην Ανατολή.

* Δικηγόρος, Υπ. Διδάκτωρ Νομικής Αθηνών, Γ.Γ. της Ένωσης Ασκουμένων και Νέων Δικηγόρων Αθηνών (ΕΑΝΔΑ)