Stavros Kalligas

Ομορφιά Ν⁰1

Τρέχω στο Δημοτικό Στάδιο Χαϊδαρίου. Αρκετός κόσμος αθλείται. Ταυτόχρονα έχει προπόνηση τοπική ομάδα ποδοσφαίρου. Άνθρωπος που στέκεται μεταξύ αγωνιστικού χώρου και διαδρόμων, ρίχνει μια μεγαλοπρεπέστατη ροχάλα στους διαδρόμους, όπου τρέχουμε δεκάδες άνθρωποι.

“Έχουμε κορωνοϊό κύριε”, του λέω. Για να πάρω την απάντηση: “Και τι να κάνουμε; Να τα καταπίνουμε;”

Σταματάω το τρέξιμο και του εξηγώ πολύ ήρεμα και ευγενικά ότι είναι ηλίθιος και ζώον.

Εκείνος με ύφος μου λέει “μην το συνεχίζεις, γιατί…”

“Όχι το συνεχίζω, γιατί αντί να παραδεχτείς το λάθος σου, με ειρωνεύτηκες”. “Εσύ, μου λέει, με ειρωνεύτηκες”

“Όχι, του λέω, εγώ δεν σε ειρωνεύτηκα. Εγώ σε έβρισα και σε είπα ηλίθιο και ζώον, που δεν σέβεσαι τους ανθρώπους γύρω σου”.

Ο κύριος μαζεύτηκε και από επίθεση το γύρισε σε άμυνα.

Ομορφιά Ν⁰2

Μόλις έχω φύγει από το Στάδιο και επιστρέφω σπίτι. Σταματάω σε κόκκινο φανάρι. Πίσω μου ακριβώς ταξί ελεύθερο. Βλέπω από τον καθρέφτη νεαρή κυρία να τρέχει προς την πόρτα του συνοδηγού του ταξί. Σκέφτηκα ότι ήθελε να το προλάβει, για να τη μεταφέρει κάπου. Ξαφνικά η κυρία σκύβει, μαζεύει ένα άδειο πλαστικό μπουκαλάκι νερού, το πετάει μέσα στο ταξί και φεύγει γρήγορα για να μπει στο αυτοκίνητο από πίσω.

Παρατηρώ από τον καθρέφτη μου την αντίδραση του ταξιτζή. Ούτε επίθεση, ούτε άμυνα.

Μπορεί ο κόσμος να μην αλλάζει, αλλά τα ζώα και οι ηλίθιοι πρέπει να λαμβάνουν το μήνυμα ότι η κοινωνία δεν τους ανέχεται.