Η δημοκρατία στο Survivor και την αληθινή κοινωνία

Πώς θεσμοθετείται το Αντισύνταγμα και πώς το «Survivor» φαντάζει ως «πρότυπο» της άμεσης δημοκρατίας

Το 1965, ένας νεαρός, τότε δικηγόρος, ο Δημήτρης Γαλανόπουλος, ύστερα απ΄ την νίκη στις εκλογές του Γ. Παπανδρέου, έγραψε μια μικρή μονογραφία με τίτλο: «Το Αντισύνταγμα άρνηση της δημοκρατίας».

γράφει ο Κώστας Ασπρογέρακας

Εννοούσε και έλεγε με τ΄ όνομά τους τα πράγματα. Ποια ήταν αυτά: ότι μέσα στο πλαίσιο του τότε ισχύοντος Συντάγματος του 1952, ίσχυαν και λειτουργούσαν ισότιμα με τις επίσημες συνταγματικές διατάξεις οι νόμοι και τα διατάγματα της εμφυλιακής περιόδου.

Σήμερα, σε περίοδο υποτίθεται απόλυτης κυριαρχίας του καινούργιου Συντάγματος, γίνεται το πρωτοφανές: Να θεσμοθετούνται κραυγαλέες αντισυνταγματικές διατάξεις, με τις επιταγές και την υψηλή εποπτεία των δανειστών – «εταίρων» κατ΄ ευφημισμό. Και οι «αντιπρόσωποι – βουλευτές», όχι του Λαού αλλά του εαυτούς τους, να επιχαίρουν και να δικαιολογούν αυτές με καμάρι.

Παραδείγματα τέτοιων διατάξεων είναι η τοποθέτηση, απ΄ τους «εταίρους»:
α) «Ανεξάρτητου» Γ, Γραμματέα δημοσίων εσόδων, με απεριόριστες εξουσίες και με απόλυτο περιορισμό του Υπουργού των Οικονομικών. Αυτός ένα και μόνο δικαίωμα έχει, μια φορά τον μήνα, να ενημερώνεται για την πορεία των εσόδων και πόσα απ΄ αυτά πηγαίνουν για την εξυπηρέτηση των οφειλομένων στους δανειστές τοκοχρεολυσίων.
β) Την προ-νομοθέτηση οικονομικών κύρια μέτρων για το μέλλον.
γ) Την νομοθετική δέσμευση ότι οι συμφωνίες του 4ου μνημονίου, σε καμιά περίπτωση δεν θα κριθούν αντισυνταγματικές απ΄ τα δικαστήρια. Ακυρώνονται έτσι η ουσία οι αρμοδιότητες της δικαστικής εξουσίας, δημιουργώντας μία ακόμη αναπηρία κολοβή δημοκρατία μας.

Γράφει ο ψυχοθεραπευτής Α. Ανδρουλιδάκης εύστοχα, αναφερόμενος και στον σύγχρονο Γάλλο Διανοητή Ζακ Ρανσιέρ: «Για να μιλήσουμε αληθινά. Στη σύγχρονη ολιγαρχία, που μασκαρεμένη με την μάσκα της αντιπροσώπευσης παριστάνει τη Δημοκρατία, αυτοί που ψηφίζουν καθημερινά είναι οι διεθνείς «αγορές», το διεθνές χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο, και οι εθνικοί κατά τόπους αντιπρόσωποί τους. Αυτοί ελέγχουν, αυτοί ανακαλούν ή τοποθετούν τους παίκτες στην σκακιέρα, με τον ίδιο τρόπο που το τηλεοπτικό «κοινό», αποφασίζει ποιος θα μείνει και ποιος θα φύγει απ΄το survivor. Με μια διαφορά: αυτός που βγαίνει κάθε φορά έξω απ΄ το παιχνίδι είναι η ίδια η Κοινωνία.»

Υπάρχει, ακόμη, μια διαφορά μεταξύ της «κοινωνίας» του survivor και της αληθινής κοινωνίας. Η πρώτη ψηφίζει καθημερινά για το ποιος θα μείνει και ποιος θα φύγει. Η άλλη ψηφίζει μια φορά κάθε τέσσερα χρόνια, περιμένοντας τον «παίχτη» που θα τοποθετήσουν οι αγορές στο διεθνές survivor.

Και στο δίλημμά της, τον απατεώνα ή τον φασίστα (Μακρόν ή Λεπέν), επιλέγει τον πρώτο, για ν’ αποφύγει τον ή την δεύτερη. Αυτό σημαίνει ότι της αξίζουν και οι δύο, προετοιμάζοντας το έδαφος γι΄ αυτούς, περιμένοντας την επόμενη τετραετία.

Γιατί, λοιπόν, τόση Δημοκρατία στο Survivor; Πολύ απλά: εδώ δεν διακινδυνεύουν τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης. Αντίθετα: Η Ζωντανή Δημοκρατία του survivor, ανακουφίζει το έλλειμμα συμμετοχής στην «πραγματική» πραγματικότητα.

Στο σύστημα της «αντιπροσώπευσης» συγκροτείται ο ιδιώτης και όχι ο πολίτης. Γι΄αυτό ακριβώς το πολιτικό σύστημα μπορεί ν΄ αυτονομείται και να αποφασίζει ερήμην της «αγέλης των ιδιωτών», που νομίζει ότι είναι Κοινωνία.