Τα σχολικά μου χρόνια από το δημοτικό έως και το λύκειο (τουλάχιστον από την Πέμπτη δημοτικού και μετά) θυμάμαι τον εαυτό μου να πηγαίνω στο σχολείο, στα αγγλικά ή ακόμα και για προπόνηση στο ξερό του Σιδηρόπουλου στις 19:30 – 21:00, εντελώς μόνος μου και ασυνόδευτος.

Σήμερα, μεγάλος πια και έχοντας δικά μου παιδιά, αναρωτιέμαι πώς είναι δυνατόν οι γονείς μου να με άφηναν τόσο ανεξέλεγκτο και “απροστάτευτο”. Κάποιοι από εσάς μεγαλώσατε έτσι ή και όχι. Υπήρχαν άλλωστε και τότε γονείς που συνόδευαν τα παιδιά τους σε κάθε τους κίνηση και σε κάθε τους βήμα, γιατί φοβόντουσαν για το παιδί τους και ήθελαν να το προστατέψουν, κάτι το οποίο δεν είναι σίγουρα μεμπτό. Η εποχή έχει αλλάξει, είναι γεγονός, μα κίνδυνοι υπήρχαν και θα υπάρχουν πάντα.

Η σχετική ελευθερία που είχα ως παιδί με άφησε να δω πράγματα, καταστάσεις και γεγονότα που με διαμόρφωναν ως άνθρωπο και χαρακτήρα. Αντιλαμβανόμουν τον κίνδυνο και ήμουν προετοιμασμένος για μια δύσκολη κατάσταση. Με είχαν ΕΝΗΜΕΡΩΣΕΙ γι’ αυτό οι γονείς μου και προφανώς οι δάσκαλοί μου. Δεν ένιωσα (ούτε είχα, γιατί ήμουν παιδί) φόβο ποτέ, καθώς περπατούσα.

Δεν ξέρω ποιος τρόπος από τους δύο είναι σωστός, άλλωστε ακόμα και εγώ διστάζω για τα δικά μου παιδιά. Είμαι σίγουρος όμως ότι ως προσωπικότητα ήμουν πολύ διαφορετικός και έτοιμος σε σχέση με άλλα παιδιά της ηλικίας μου. Είμαι πεπεισμένος ότι οι γονείς μου ήξεραν τα πάντα για μένα, την κάθε μου κίνηση το κάθε μου βήμα και την εν γένει συμπεριφορά μου, καθώς με παρακολουθούσαν διακριτικά. Άλλωστε το Χαϊδάρι (ακόμα και σήμερα) είναι ένα μικρό χωριό και όλα μαθαίνονται.

Τα παιδιά χρειάζονται σωστή ενημέρωση και “διακριτική” προστασία. Δεν πρέπει να μεγαλώσουν με το φόβο συντροφιά και θα πρέπει να μάθουν τι πρέπει να κάνουν σε μία δύσκολη κατάσταση. Αν δεν είναι έτοιμοι για αυτό, σε λίγο καιρό που θα φύγουν από κοντά μας υποχρεωτικά, μπορεί και να “πνιγούν” μπορεί και όχι. Μιλήστε τους και εξηγήστε τους.
Σήμερα όλα τα παιδιά στο σχολείο έβλεπαν περιμετρικά “ύποπτους” ανθρώπους!!! Προκλήθηκε τεράστια αναστάτωση και σύγχυση στο μυαλό τους η οποία πρέπει να διορθωθεί και να εξομαλυνθεί άμεσα.

Μιλήστε τους και εξηγήστε τους. Μην κατηγορείτε ανθρώπους οι οποίοι διαμορφώνουν τον χαρακτήρα των παιδιών μας γιατί αν το καταλάβουν θα πάψουν να τους εκτιμούν και να τους σέβονται. Όποιος έχει προσωπικό πρόβλημα να απευθυνθεί σε αυτόν που έχει το πρόβλημα και όχι να γράφει γενικά για όλους τους δασκάλους, άλλωστε δεν είναι όλοι οι άνθρωποι το ίδιο.

Αυτά είχα να πω τα οποία είναι καθαρά προσωπική άποψη, χωρίς να εκφράζω το σύλλογο τον οποίο δεν έχω ενημερώσει καν γι’ αυτό και τους ζητάω συγνώμη. Άλλωστε ο σύλλογος δεν είναι κάτι παραπάνω από τον καθένα από εσάς, παρά μόνο επτά ακόμα γονείς.