Φωτογραφία από την περιοχή του Μετσόβο

Marios Polyzoes 

Με αφορμή το περιστατικό με τη επίθεση του λύκου στη Πάρνηθα να καταθέσω κι εγώ τις σκέψεις μου.

Την Πάρνηθα την γνώρισα πριν πολλά χρόνια όταν απολύθηκα από τον στρατό και ψάχνοντας για δουλειά μου πρότειναν να πάω να δουλέψω σε ένα ξενοδοχείο στο βουνό. Ήταν το ξενοδοχείο Κυκλάμινα, το καμένο ερείπιο που είναι στη Αγία Τριάδα στην Πάρνηθα. Πέρασα έναν χειμώνα εκεί, συχνά αποκλεισμένος από τα χιόνια. Από τότε το βουνό το ένιωθα σαν σπίτι μου.

Τότε δεν είχαμε ακούσει για λύκους και τα ελάφια δεν ήταν πολλά. Γνώρισα και ανθρώπους πολύ μεγαλύτερους από μένα που μεγάλωσαν και έζησαν στην Πάρνηθα και άκουσαν την ιστορία της από γηραιότερους. Μου είπαν ότι η Πάρνηθα ήταν ένα βουνό όπως τα άλλα με ζωή γεμάτη ανθρώπους και ζώα σε πλήρη αρμονία μεταξύ τους. Την προστάτευαν γιατί ήταν σπίτι τους. Εκμεταλλεύονταν την ξυλεία της, τα βοσκοτόπια της, μέχρι και καμίνια ξυλοκάρβουνου είχαν.

Για χιλιάδες χρόνια ήταν πηγή πλούτου, νερών και οξυγόνου για τη Αττική. Έγινε εθνικός δρυμός και την γνώρισαν περισσότεροι άνθρωποι, έγινε σανατόριο, ξενοδοχεία, καζίνο, στρατιωτικές βάσεις, καταφύγια. Όλα ήταν σε αρμονία. Η χλωρίδα, η πανίδα και οι άνθρωποι.

Το 2007 ήρθε η φωτιά και έκαψε ένα μεγάλο μέρος της. Κάηκαν φυτά και ζώα οπότε προέκυψε μια ανάγκη προστασίας. Τα ελάφια και τα φυτοφάγα ζώα ανέπτυξαν έναν μεγαλύτερο πληθυσμό, δυσανάλογο με την δυνατότητα της έκτασης του να θρέψει. Η Φύση όμως πήρε την κατάσταση στα χέρια της. Πριν αρκετά χρόνια ήρθε ο χαμένος ρυθμιστής της πανίδας. Ο λύκος.

Ο λύκος δε είναι αυτός ο κακός που μάθαμε από τη από την παγκόσμια κουλτούρα και τα παραμύθια με την κοκκινοσκουφίτσα. Έπιασε δουλειά. Τρώει τα άρρωστα ζώα, έχει βάλει όρια στην ασυδοσία τους περιορίζοντας τα σε ορισμένες περιοχές αφήνοντας τα φυτά να αναπτυχτούν.

Ναι, αλλά εμείς οι άνθρωποι πρέπει να φύγουμε από το βουνό και να το αφήσουμε στους λύκους; Φυσικά όχι. Οι λύκοι από ένστικτο ξέρουν τα όρια τους και θέλουν να έχουν ειρήνη με τον άνθρωπο. Καμιά φορά, όταν εξαναγκάζονται από πείνα να σπάνε την ειρήνη, δεν τους βγαίνει σε καλό. Χιλιάδες χρόνια έχει περάσει στο DNA τους ο φόβος για τον άνθρωπο και για τον βοηθό του τον σκύλο.

Τόσα χρόνια που κάνουμε πεζοπορίες με τις βόλτες στην Πάρνηθα βρίσκουμε συνέχεια τα ίχνη της παρουσίας τους. Τις πατημασιές τους, τα κόπρανα τους που διαφέρουν από των άλλων ζώων γιατί τρώνε και το δέρμα των θηραμάτων τους οπότε έχουν πολλές τρίχες και τα απομεινάρια γευμάτων τους.

Ποτέ όμως δεν μας πλησίασαν. Βέβαια δεν είναι πολύ σοφό να πηγαίνει σε πεζοπορίες κάποιος μόνος του σε απομακρυσμένα σημεία.

Ακούστηκαν θεωρίες ότι πρέπει να αφήσουμε το βουνό στην ησυχία του και να κάτσουμε να τρέφουμε κώλο στον καναπέ και τα τα σκυλιά μας να τα έχουμε δεμένα μέχρι να ψοφήσουν δίπλα μας. Όλα τα ζώα έχουν δικαιώματα να χαίρονται την φύση, όπως ο άνθρωποι. Όταν εξοικειώνονται με την φύση ξέρουν τα δικαιώματα τους και τα όρια τους.

Η Πάρνηθα έχει πολλές εστίες αδέσποτων σκυλιών που τις δημιούργησαν οι “φιλόζωοι” που έτρεφαν κώλο στον καναπέ τους και τους την έσπαγε το σκυλί δίπλα τους που γρύλιζε για να πάει βόλτα. Αυτά τα σκυλιά αναγκαστικά έμαθαν τα όρια της επικράτειας τους και δεν έρχονται σε σύγκρουση με τους λύκους, που κι αυτοί ξέρουν ότι ο πόλεμος συμφορές θα τους φέρει. (Οι άνθρωποι δεν το έχουν μάθει ακόμα).

Χαρείτε το βουνό λοιπόν, μην προσπαθείτε να ταΐσετε τα ελάφια κοκορέτσι, αφήστε τους λύκους στην ησυχία τους και δεν θα πειράξουν κανέναν.

Όσο για τα σκυλιά, δεν βλάπτουν κανέναν αν είναι κανονικά βέβαια και όχι κάποιας ράτσας που μερικοί διαλέγουν να έχουν το χαρακτηριστικό του φονιά. Σ’ αυτή την περίπτωση είναι πιο επικίνδυνα από τους υπέροχους και διακριτικούς λύκους.