Πρόσωπα

– Ναπολέων Σουκατζίδης!

Βγαίνει και ο Ναπολέων.
Και ο Γερμανός στρατοπεδάρχης κομπιάζει
μπροστά σε αυτόν τον ήρωα,

που μιλά εφτά γλώσσες
και κρατά στις καρδιές των μαρτύρων
αναμμένη τη φλόγα της ελπίδας και του αγώνα.

– Όχι εσύ, Ναπολέων.
– Γιατί όχι εγώ;

– Εσύ δε θα τουφεκιστείς.
– Και πόσους θα τουφεκίσεις αν εξαιρεθώ εγώ;

– Διακόσιους.
– Όχι, δεν δέχομαι κανένας να με αντικαταστήσει.

Επιμένει ο στρατοπεδάρχης.
Αλύγιστος ο Ναπολέων.

Και βγαίνουν
έξω από το σωρό οι διακόσιοι και στήνουνε χορό.

”Έχε γεια, καημένε κόσμε, έχε γεια, γλυκιά ζωή!”

Βλέπει ο στρατοπεδάρχης τούτους τους διακόσιους
που απάνω τους βαραίνει ο ίσκιος του θανάτου

να χορεύουν, να τραγουδούν,
και ν’ αποχαιρετάνε τους συντρόφους τους -σαστίζει.

Τι είναι τούτο ‘δω;
Αντηχεί ο αέρας από αντάρα αντρίκια:

– Έχετε γεια, παιδιά!
– Ζήτω η Ελλάδα!
– Σαν άντρες θα πάμε!

Και τους ανεβάζουν στ’ αυτοκίνητο – σωρό.
Και είναι Πρωτομαγιά.

Και είναι γλυκός ο πρωινός αέρας,
ολόχρυση η αυγή κι ο Υμηττός κεντιέται με χρυσάφι.

Κι εκεί, στο σφαγείο,
στήνονται τα πολυβόλα για το μεγάλο μακελειό.

Μαζί θα πέσει και ο Ναπολέων,
που ένα ”Ναι” να ‘λεγε του Γερμανού, είχε γλιτώσει.

Ποιοι ήσαν;
Ποτέ δεν έδωσαν κατάλογο των ονομάτων τους
οι Γερμανοί.

Μαθαίνουμε μερικούς.

Ωστόσο,
στη ματωμένη ιστορία της Αντίστασης του έθνους,

πέρασαν όλοι μ’ ένα όνομα
στη μνήμη και στην καρδιά του λαού.

Οι Διακόσιοι της Πρωτομαγιάς.

Απόσπασμα από το βιβλίο
του Δημήτρη Ψαθά: ”ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ”

Στη φωτογραφία ο Ναπολέων Σουκατζίδης.