Ο καταχραστής Άρπαλος και ο Μ. Αλέξανδρος

Χαϊδάρι Σήμερα Ο καταχραστής Άρπαλος και ο Μ. Αλέξανδρος 1

Η αναζήτηση του εύκολου πλουτισμού φαίνεται να περνάει οπωσδήποτε
από την πολιτική. Η ικανοποίηση αυτή γίνεται με την κατάληψη κάποιου αξιώματος, κάποιας θέσης, δίπλα σε σημαίνοντα
πρόσωπα της οικονομικής και πολιτικής εξουσίας. Αν η σύγχρονη ιστορία είναι
μια σειρά κύκλων από απίστευτα σκάνδαλα και προδοσίες, αρκεί να κάνει μία αναδρομή στα αρχαιότερα χρόνια και θα προσέξει
πως η δωροδοκία, η κατάχρηση, η υπεξαίρεση,
η μίζα υπήρχε και θα υπάρχει.

Από την Μαίρη Παλάντζα 

Κανένα κοινωνικό μέτρο, καμία ιδεολογία, κανένας
νόμος δεν μπορεί να σταματήσει την ροπή
των ανθρώπων πλην ελαχίστων εξαιρέσεων,
προς αυτές τις συμπεριφορές.

Βρισκόμαστε στην εποχή
της εκστρατείας του Μεγάλου Αλέξανδρου.
Ο Αλέξανδρος στηρίχτηκε στην επική πορεία του στην Ανατολή περισσότερο από κάθε τι, στους παιδικούς
του φίλους. Τον Ηφαιστίωνα, τον Κλείτο,
τον Παρμενίωνα, τον Ευμένη, τον Αντίπατρο
και πολλούς άλλους. Άνθρωποι ικανότατοι,
αφοσιωμένοι στο μεγάλο στρατηλάτη και
γαλουχημένοι με τις ίδιες αξίες και τα
υψηλά ιδανικά. Πάντα δίπλα του στα
δύσκολα και τα εύκολα, κατάφεραν και
έγραψαν την ωραιότερη ιστορία του
κόσμου.
Σε έναν από τους φίλους
αυτούς, τον Άρπαλο, καθότι χωλός και
ανίκανος για πολεμιστής, ο Αλέξανδρος
του εμπιστεύτηκε την φύλαξη του
θησαυροφυλακίου. Αμ τι το ήθελε! Έβαλε
το λύκο να φυλή τα πρόβατα! Χωλός – χωλός, αλλά ήξερε πώς να αρπάξει τη ζωή από τα
μαλλιά και καμία χαρά της να μην πάει
χαμένη.Μεγάλος ο καημός του. Ξέρεις τι
είναι να μπορείς να κολυμπήσεις σε όλο το χρυσάφι
της Ανατολής και να κολυμπάς μόνος και
έρημος… Το σκέφτηκε, το ξανασκέφτηκε, και κάλεσε από την Αθήνα για σύντροφό του μια καλλονή. Τη βρήκε στο
πρόσωπο της διάσημης εταίρας Πυθιονίκης.
Χεράκι – χεράκι στη Βαβυλώνα έζησαν ζωή χαρισάμενη, τη στιγμή που
οι σύντροφοί του βρίσκονταν στην πρώτη
γραμμή της μάχης πολεμώντας για την
δόξα, στον μακρινό δρόμο για την Ινδία.

Ακούγοντας ο Αλέξανδρος τα συμβάντα,
αυτός που δεν σήκωνε μύγα στο σπαθί του
για θέματα ηθικής τάξης, άγνωστο για
ποιο λόγο, τον συγχώρεσε, είχε φαίνεται
και αυτός τις αδυναμίες του. Η περίοδος
της ξέφρενης ζωής, παρέα με την Πυθιονίκη
κόπηκε ξαφνικά όταν εκείνη απεβίωσε.
Ήρθαν ημέρες χαλεπές, γεμάτη θλίψη.
Μέχρι να την ξεπεράσει με άλλη νεότερη
και ωραιότερη, την Γλυκέρα, έκανε πολλά.
Ήπιε, χτυπήθηκε, έκλαψε, ξενύχτησε,
τσιγάρα τότε δεν υπήρχαν και έκανε κάτι
σπουδαίο στην μνήμη της. Έκτισε ένα
μεγαλειώδες μνημείο και για όσους δεν
το γνωρίζουν, πού λέτε; Στον λόφο του Προφήτη Ηλία, στο δικό μας Χαϊδάρι. Ήταν
τόσο εντυπωσιακό, που οι ταξιδιώτες και
περιηγητές που έρχονταν από τα δυτικά
για να θαυμάσουν από κοντά τα Αθηναϊκά
μνημεία, νόμιζαν ότι είχε φτιαχτεί για
κάποιο επιφανή πολίτη.

Συνεχίζοντας να σπαταλά
τα πλούτη με την Γλυκέρα πια και
γυρίζοντας ο Αλέξανδρος από την Ινδία,
φοβούμενος τις συνέπειες, στρατολόγησε
μισθοφόρους για να πολεμήσει με ποιον
τάχα; Τον Αλέξανδρο! Και έφτασε στην
Αθήνα ζητώντας άσυλο από τους Αθηναίους, προσπαθώντας να τους δωροδοκήσει. Εκεί
έγινε το έλα να δεις. Οι μισοί πολίτες
τον υποστήριξαν και οι άλλοι μισοί
ήθελαν να τον εκδώσουν φοβούμενοι την
οργή του Αλέξανδρου. Γίνανε όλοι μαλλιά
κουβάρια, μπλέχτηκαν στην υπόθεση και
σπουδαίοι ρήτορες να εκφωνούν πύρινους
λόγους, είτε φιλομακεδονικούς είτε
αντιμακεδονικούς.

Πάρα πολλοί κατηγορήθηκαν
πως τα πήραν από τον Άρπαλο και μεταξύ
αυτών και ο ρήτορας Δημοσθένης, που δεν
άντεξε το διασυρμό και αργότερα αυτοκτόνησε.
Είχε και άλλες σοβαρές συνέπειες το
γεγονός, πήρε χρόνο να καταλαγιάσει η
υπόθεση αυτή, που έμεινε στην ιστορία
σαν ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα, σαν “Αρπάλεια χρήματα”.

Καταδιωκόμενος
από τους Αθηναίους για το κακό που
προκάλεσε ο Άρπαλος κατέφυγε στην
Κρήτη και φονεύτηκε από ένα άλλο όμοιο
του, παιδικό του φίλο, με πολύ φρικτό
τρόπο. Η αίτια του φόνου; Μάλλον κάτι
σαν ξεκαθάρισμα λογαριασμών μεταξύ “μπουμπουκιών”.

Ο τρόπος με τον όποιο
έζησε και πέθανε ο άνθρωπος αυτός,
αποδεικνύει την ματαιότητα των εγκόσμιων
και πως η σωτηρία της ψυχής, πραγματικά
είναι το μόνο μεγάλο πράγμα. Καλό θα
ήταν για τους μιμητές του, που δεν και
λίγοι, να μην το απωθούν τελείως από την
σκέψη τους και την συνείδησή τους, αν
έχουν. Το μνημείο στεκόταν για αιώνες
στην θέση του, αλλά δυστυχώς χάθηκε όσο
και αν αναζητήθηκε. Είναι μια σημαντική
απώλεια.

Μένει σε
εμάς, όταν πίνουμε τον καφέ μας ή κάνουμε
τον περίπατο μας στον πανέμορφο λόφο
με την μοναδική θέα, να το φανταζόμαστε.
Να υπερηφανευόμαστε που ο τόπος μας
συνδέθηκε με μια λαμπρή εποχή. 2.300 χρόνια
περίπου γράφτηκε μια ιστορία από τη
Βαβυλώνα στο Χαϊδάρι, που τότε λεγόταν
Δήμος Έρμος.