«Έχει κι άλλα κουσούρια ο… παγιδόδρομος Δάσους!»


Το περιδιαβαίνω  συχνά – πυκνά και κάθε ημέρα – και το έχω μελετήσει ετούτο το κομμάτι τού δρόμου, που στα χαρτιά και επίσημα το ονομάζουνε…. πεζόδρομο, ενώ στην πραγματικότητα, είναι ένα
καλό και κεντρικό σημείο για να παρκάρεις το αυτοκίνητό σου δωρεάν και με τον… μήνα, κάτι πού κάνουνε πολλοί συνδημότες μας! 
Γράφει ο ΛΕΩΝΙΔΑΣ  ΑΝΔΡΙΑΝΟΣ 
Και γίνεται 
αυτό από αδιαφορία (δεν έγραψα ασέβεια), κάποιων κατόχων
αυτοκινήτων αφενός, αλλά και της κάθε φορά δημοτικής αρχής και όχι
μόνο τής σημερινής, που από τότε που έγινε  όπως έγινε ούτε μία φορά
δεν επιτηρήθηκε σοβαρά, κάτι πού βεβαίως έδωσε το παράδειγμα να μην το σέβεται κανένας. 
Έxει και άλλα… κουσούρια αυτός ο -θεός να τον
κάνει- πεζόδρομο στο Δάσος. Είναι οι κατηφορικές κυρίως
παράλληλες με αυτόν στρωμένες μαρμαρόπλακες, πού γλιστράνε ιδιαίτερα όταν βρέχει ή όταν έχει πέσει υγρασία, κάτι που συμβαίνει συχνά στο Δάσος! 
Ιδεώδης πίστα για… τζάμπα πατινάζ και σπάσιμο ποδιών ή ό,τι άλλο για τους ανύποπτους πεζούς, μεγάλους αλλά και μικρούς, γιατί ένα
γλίστρημα είναι ένα γλίστρημα, που δεν ξέρεις τι συνέπειες θα έχει και ούτε ξέρεις ποίου νοσοκομείου την πόρτα θα σού ανοίξει! Φόβος και τρόμος λοιπόν των πεζών καη η χαρά των… ορθοπεδικών!

Ένα ακόμα χάρισμα αυτού του… παγιδόδρομου είναι και εκείνες οι ογκώδεις και ανώφελες τσιμεντένιες ζαρντινιέρες -πολεμίστρες
καλύτερα-, που εκτός από τον εργολάβο που τσέπωσε κάποια χιλιάρικα για το τόσο πολύ  τσιμέντο πού έριξε, κανένας δεν καταλαβαίνει τι χρειάζονταν! 

Αλλά δεν είναι μόνο αυτό είναι και εκείνες οι
πανύψηλες, εγκαταλειμμένες και ακούρευτες με τα ξεραμένα δένδρα μπορντούρες, στην αρχή τής πλατείας, που διχοτομούν τον δρόμο και εμποδίζουνε την ορατότητα μεταξύ των καταστημάτων και περιορίζουνε οπτικά, αλλά και πραγματικά τον μεγάλο χώρο, σε βάρος της κυκλοφορίας
των πεζών. 
Και όμως, χρόνια και χρόνια, με τα τόσα ελαττώματά του, τον περιδιαβαίνουμε, τον ανεχόμαστε, τον σχολιάζουμε, τρώμε τις γλίστρες
μας, αγανακτούμε και… πέρα βρέχει! 

Εκείνο πού πρέπει να γίνει,
για να λέμε πεζόδρομο και να το εννοούμε, και για να γίνει κτήμα των
πεζών, κατά την ταπεινή μου γνώμη, αλλά εκφράζοντας και την γνώμη και άλλων παρατηρητών, είναι να ξηλωθούν τα παρτέρια και στην θέση
τους να φυτευθούν 4-5 σοβαρά δένδρα, έτσι που και ο χώρος να ανοίξει,
αλλά και το υπάρχον πράσινο να αντικατασταθεί. 
Βέβαια πρωτίστως ο  Δήμος να ενδιαφερθεί σοβαρά για την απομάκρυνση των αυτοκινήτων. Θα   ξεβολέψει ολίγους, αλλά θα ευχαριστήσει πολλαπλάσιους!

Είναι μία ολιγοέξοδη δαπάνη, που την έχει ανάγκη και την δικαιούται η
πόλη μας, για μία  ελάχιστη αναβάθμιση τού κέντρου της. 

Όσο για την σωστή,
ασφαλή, γραμμωτή, πλακόστρωση, με τα σημερινά οικονομικά δεδομένα του (ακριβότερου σε δημοτικά τέλη) Δήμου ούτε που το σκέφτομαι, γιατί
στο χωριό μου λένε… ψωμί δεν έχουμε, τυρί γυρεύουμε!
Ένας πεζόδρομος στα Γιάννενα.
ΣΧΕΤΙΚΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ