Ανδρομάχη Χρυσομάλη: Πάντα με συγκινούσε η ανθρωπιά…









H ηθοποιός, σκηνοθέτις και θεατρολόγος, μιλάει στην εφημερίδα μας, σε μια άκρως ενδιαφέρουσα συνέντευξη, για το θέατρο, την πολιτική και την perfomance που ετοιμάζει στο κτίριο Γύζη, με στόχο την ανάδειξη και αξιοποίηση της πολιτιστικής μας κληρονομιάς…. 



Η πολιτιστική κληρονομιά του Χαϊδαρίου μπορεί να γίνει ζωντανός οργανισμός, που αναπνέει και δίνει δύναμη στην πόλη.

Ανδρομάχη, γεννήθηκες στο Χαϊδάρι;
Γεννήθηκα και μεγάλωσα στο Χαϊδάρι. Ο παππούς μου εγκαταστάθηκε εδώ με την οικογένεια του το ΄50 και η μητέρα μου το ΄56, όταν γνώρισε τον πατέρα μου.
Τι θυμάσαι από την παιδική σου ηλικία;
Έναν τόπο που μου φαινόταν παράδεισος! Πευκώνες που τότε έμοιαζαν με μικρά δασάκια, χαμομήλια που φύτρωναν παντού και μοσχοβολούσε άνοιξη, τεράστιες μαργαρίτες που κρυβόμασταν όταν παίζαμε κρυφτό, τις κότες πού είχαμε στην αυλή μας, που μόλις έπεφτε το σούρουπο με τελετουργικό βηματισμό μαζεύονταν στην φωλιά τους, τα παλιά αρχοντικά σπίτια, τα φτωχικά σπίτια, τις μονοκατοικίες με τις πασχαλιές και τα γιασεμιά, τα παλιά λεωφορεία φορτωμένα με κόσμο, που μας πήγαιναν για μπάνιο στον Σκαραμαγκά  ή «εις την παραδεισίαν παραλίαν του Δαφνίου», όπως την αποκαλεί ο μεγάλος μας ζωγράφος Νικόλαος Γύζης, στις επιστολές του…  Τα υπέροχα ταβερνάκια της παραλίας που πίναμε την πορτοκαλάδα μας, αλλά και τις νύχτες στην παραλία, στα ίδια ταβερνάκια που ακούγαμε το σούρσιμο της θάλασσας και την εντύπωση που μου έκαναν οι μεγάλες στρογγυλές πίστες που είχαν εκεί -έμοιαζαν με θυμέλη αρχαίου θεάτρου- για να χορεύουν οι μεγάλοι… τον κάθε τους καημό…

Πώς αποφάσισες να γίνεις ηθοποιός;



Το ίδιο με είχε ρωτήσει και ο δάσκαλός μου Νικήτας Τσακίρογλου, όταν έδινα εξετάσεις στη Δραματική Σχολή Βεάκη. Η απάντηση ήταν αυθόρμητη. «Είναι σαν να ρωτάτε ένα ζωγράφο γιατί θέλει να ζωγραφίζει». Είναι νομίζω μία εσωτερική ανάγκη, ανάγκη να επικοινωνήσεις, να μοιραστείς πλήθος συναισθημάτων που σε πλημμυρίζουν και πρέπει να βρουν δημιουργική διέξοδο.
Από τη θεατρική παράσταση «Φτωχοί και Άγιοι» του Αλεξανδρου Παπαδιαμάντη
Δεν σταμάτησες όμως σε  αυτό, συνέχισες τις σπουδές σου.
Ναι, τελείωσα την Φιλοσοφική Αθηνών, το Τμήμα Θεατρικών Σπουδών. Μελέτησα τους αρχαίους μας συγγραφείς, αγάπησα τη λογοτεχνία και κυρίως την λογοτεχνία στο θέατρο. Έτσι προέκυψε και η πιο πρόσφατη σκηνοθεσία μου με τον Παπαδιαμάντη «Φτωχοί και Άγιοι», παρουσιάστηκε πέρσι το Σεπτέμβρη και στο Ανοιχτό Θέατρο Χαϊδαρίου, αλλά και στα φεστιβάλ της Αττικής (Θέατρο Πέτρας, Θέατρο Αλέξης Μινωτής κ.ά.) καθώς και τους δύο τελευταίους χειμώνες στην Αθηναΐδα και στο Θέατρο Βασιλάκου.

Μίλα μας για άλλες δουλειές σου.



Έχω συνεργαστεί με το Εθνικό Θέατρο, στον «Δόκτωρ Φάουστους» του Μάρλοου, σκηνοθεσία Δημήτρη Λιγνάδη, στην «Ιφιγένεια εν Αυλίδι του Ευριπίδη», σκηνοθεσία Κώστα Τσιάνου, με τον Δήμο Αβδελιώδη στο «Άσμα Ασμάτων», με τα ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας και Ρόδου σε πολλές παραστάσεις, αλλά και έχω συμμετάσχει στην ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου «Το λιβάδι που δακρύζει». Έχω διδάξει θέατρο σε ολοήμερα δημοτικά σχολεία και θεατρικά εργαστήρια.

Τι είναι αυτό που σε συγκινεί στη ζωή;



Πάντα με συγκινούσε η ανθρωπιά, τα λόγια που βγαίνουν απ΄ τη ψυχή και αναβλύζουν άρωμα, η ζεστή αγκαλιά στον συνάνθρωπο σου, η ειλικρίνεια, ο ατόφιος χαρακτήρας.
Τι σε θυμώνει;
Η αδικία, οι τεράστιες ανισότητες, η αναξιοκρατία, το ψεύδος, η εξαπάτηση του άλλου, η έλλειψη σεβασμού και η καταβαράθρωση της αξιοπρέπειας των πολιτών από το κράτος.
Με τον Θ. Αγγελλόπολο, στα γυρίσματα της ταινίας «Το λιβάδι που δακρύζει»
Πώς αποφάσισες, λοιπόν, να ασχοληθείς με την πολιτική –εννοώ να κατεβείς υποψήφια δημοτική σύμβουλος στο Χαϊδάρι– η οποία στις μέρες μας θεωρείται ταυτόσημη με όσα ανέφερες ότι σε θυμώνουν;
Το αποφάσισα ακριβώς γι’ αυτό το λόγο! Πρέπει να σταματήσει η πολιτική να θεωρείται ταυτόσημη της κλεψιάς, της διαφθοράς, της απάτης, σκαλοπάτι εύκολου πλουτισμού και να της αποδοθεί ξανά η πραγματική της υπόσταση και έννοια. Οι πολιτικοί πρέπει να θυμηθούν το εξής ΕΝΑ: Ότι εκλέγονται για έναν και μόνο σκοπό, να υπηρετήσουν τον πολίτη, στην προκειμένη περίπτωση τον δημότη. Εκλέγονται για να είναι δίπλα του, να του διευκολύνουν την ζωή, να του λύνουν προβλήματα, να κάνουν την καθημερινότητα του ευκολότερη, να τον κάνουν να νιώθει το Δημαρχιακό Μέγαρο σπίτι του, να περπατά στους δρόμους του Χαϊδαρίου και να νιώθει ότι τον σέβονται, να έχει συγκοινωνία, ιατρεία, καθαριότητα, αναβαθμισμένες κοινωνικές υπηρεσίες, σύγχρονες αθλητικές εγκαταστάσεις, να παράγει πολιτισμό, να έχει δηλαδή ανθρώπινο πρόσωπο! Αυτό είναι πολιτική για μένα.
Με τι ασχολείστε τον τελευταίο καιρό;
Κάνω μεταπτυχιακό στη Διοίκηση Πολιτισμικών Μονάδων – Πολιτιστική Πολιτική και Διαχείριση και ετοιμάζω ένα δρώμενο για τον Νικόλαο Γύζη, που θα παρουσιαστεί στον περίβολο του Κτιρίου Γύζη (Παλατάκι), στις 5 Μαΐου και ώρα 9μ.μ. Σκοπός του εγχειρήματος είναι να γνωρίσουν όλοι οι Χαϊδαριώτες, τι κρύβει στα  «σπλάχνα» του το Κτίριο, αλλά και να «περιπλανηθούν» ανάμεσα σε άλλα σημαντικά έργα του («Κρυφό Σχολειό», «Πηνελόπη Γύζη», κ.ά. ), ακούγοντας τις επιστολές που έστελνε στον πεθερό του Νικόλαο Νάζο, ιδιοκτήτη του κτήματος στο Χαϊδάρι και την νοσταλγία που ένιωθε για τον τόπο μας!
Πολύ ενδιαφέρουσα πρόταση ακούγεται. Είναι σκέψη του Δήμου αυτή;
Όχι, είναι μία πρόταση δική μου, που θα υλοποιηθεί με εθελοντική συμμετοχή όλων των συντελεστών, με φοιτητές της Σχολής Καλών Τεχνών και στήριξη από το Εθνικό Θέατρο, ίσως και της Εθνικής Πινακοθήκης, θα δούμε.  Αν ο Δήμος θέλει να μας βοηθήσει στον τεχνικό και ηλεκτρολογικό εξοπλισμό, με μεγάλη μας χαρά!
Στόχος της παρουσίασης αυτής είναι η κατάθεση ολοκληρωμένης πρότασης για την ανάδειξη και αξιοποίηση της πολιτιστικής κληρονομιάς του Χαϊδαρίου, της πόλης που γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε. Θα αφορά και την Μονή Δαφνίου και τα ιστορικά κτίσματα του Δρομοκαϊτείου και πολλά άλλα. Έτσι η πολιτιστική μας κληρονομιά γίνεται ζωντανός οργανισμός, που αναπνέει και περιουσία όλων των δημοτών μας!
Περιμένουμε λοιπόν την παρουσίαση σας! Σας ευχαριστούμε πολύ για την συνέντευξη!
Και γω σας ευχαριστώ.