Η Δανία είναι Ελλάδα του βορρά; Περιηγητικές εντυπώσεις και συνειρμοί

Δανία – Ελλάς: Εικόνες, συγκρίσεις και αυθαίρετες σκέψεις!

Γράφει ο Κίμων Ε. Φουντούλης

Δεκάρα και κορώνα, βίοι αντίθετοι!

Η χώρα μας έχει δεχτεί
αρκετές φορές βοήθεια από το εξωτερικό. Στις προσφυγικές
γειτονιές, όπως στην Κοκκινιά, βλέπεις
δρόμο με ονομασία «Αμερικανίδων Κυριών» για την συμβολή τους στην αποκατάσταση
των προσφύγων μετά την καταστροφή (για
εμάς…) του 1922, μεταξύ άλλων και με το
αρχικό πολυιατρείο, που εξελίχθηκε στο
Νοσοκομείο Νίκαιας.

Η συμβολή του Σουηδικού
Ερυθρού Σταυρού κατά την περίοδο της
Κατοχής είναι επίσης ένα θετικό
παράδειγμα. 
Από τη Δανία είχαμε στο
παρελθόν δεχτεί υψηλής ποιότητας
ανθρώπινο δυναμικό για την στελέχωση
και αναπαραγωγή του ενθάδε θεσμού της βασιλείας.
Δεν φανήκαμε ευγνώμονες…

Το νόμισμά τους ως κέρμα
της μίας κορώνας, θυμίζει την πάλαι
ποτέ δεκάρα μας. Εκεί όμως σταματά η
οικονομική σύγκριση!

Η εκτίμηση για την
αρχαία Ελλάδα έκδηλη και στους
θεματοφύλακες του λιμανιού της Κοπεγχάγης: Ο Ποσειδώνας, θεός της θάλασσας, στα
δεξιά (ήταν γνωστός συντηρητικός), ενώ ο Ερμής του εμπορίου αριστερά (ως ευρέων
οριζόντων, εκσυγχρονιστής, όπως θα ‘λεγαν
κάποιοι).
Όταν ο πρώην πρωθυπουργός
κ. Γ. Παπανδρέου έλεγε πως θα κάνει την
Ελλάδα Δανία του νότου, ίσως είχε στο
μυαλό του τις ανεμογεννήτριες, επικράτησαν όμως ανεμόμυλοι του
Θερβάντες (σημ.1).
Η εντυπωσιακή σύμπτωση
όμως έρχεται στον τρόπο διαχείρισης
των υποβρυχίων: Στο ντόκο στο Σκαραμαγκά,
στο ντόκο και στην Κοπεγχάγη!
Με τη
διαφορά πως το δανέζικο αφυπηρέτησε
μετά από συμμετοχή στον Πόλεμο του
Κόλπου. Γερμανικά, βεβαίως, αμφότερα.

Παίζει όμως η μοίρα
παιχνίδια και η συγκίνηση είναι αναπόφευκτη
μπροστά σε δύο εικόνες, ανάμεσα σε
πολλές άλλες, σε υπαίθρια έκθεση της
RedBull, στο κέντρο της πόλης.

Στη μία, για άλλη μια φορά, προβολή για
την Ελλάδα με ξεχωριστό συνδυασμό
αδρεναλίνης, φύσης και τεχνητής παραλίας
στο γνωστό «Ναυάγιο» της Ζακύνθου.
Φωτογράφος ο Έλληνας Δημήτριος Κόντιζας.

Στη δεύτερη, που πρώτευσε στην κατηγορία της, το άνοιγμα χεριών αντάμα με το άνοιγμα φτερών, έχει πολλές αναγνώσεις για την πατρίδα μας. Η λήψη στην Βουλιαγμένη το 2011. Ο Σλοβένος φωτογράφος Σάμο Βίντιτς προφανώς δεν γνώριζε τις επαινετικές ή/και περιπαικτικές εκφράσεις για τον αϊτό στη γλώσσα, στην τέχνη, στο λαϊκό πολιτισμό μας. Ούτε θα έχει ακούσει για την ζήλεια – παράπονο του Κρυστάλλη (σημ.2), ούτε και τα λογοπαίγνια του Βελέντζα με τον Χατζηχρήστο στην ταινία της «Κακομοίρας». Ίσως και να μην είναι αϊτός. Το πιθανότερο στη Βουλιαγμένη να πρόκειται για γεράκι.

Η λαχτάρα για πέταγμα,
για ξεκόλλημα είναι ολοφάνερη στην
Ελλάδα του 2014. Για να τα καταφέρουμε
στην απογείωση, στην πτήση δίχως να
λιώσουν τα φτερά, σαν του τολμηρού Ίκαρου, χρειάζεται δουλειά και εφευρετικότητα.
Και προμηθείς, και ντα βίντσι λόγω του
πρωτόγνωρου των προβλημάτων, αλλά και
με την ωριμότητα του Δαίδαλου.

Δεν
χρειάζεται άκριτη μεταφορά μοντέλου
απ’ έξω. Η λύση πρέπει να είναι καινοτομία
εκ των έσω προσαρμοσμένη στις ανάγκες
μας. Ελληνική παραγωγή, ώστε η κοινωνία
να βρει στήριξη. Η μεταφορά μοντέλων από βορρά προς νότο δεν είναι πάντα η καλύτερη λύση.
Σημείωση 1. Σε ότι αφορά
τον αναφερθέντα Θερβάντες, η εικονιζόμενη
είσοδος του ομώνυμου Ινστιτούτου στην ισπανική πρωτεύουσα Μαδρίτη, είσοδος
που στολίζεται και υποστηρίζεται από
τέσσερις καρυάτιδες, δείχνει την
σημασία όσων μας κληροδότησε η αρχαιότητα
και υπενθυμίζει η αρχαιολογική σκαπάνη.
Ακόμη και με πολιτική εκμετάλλευση
ή/και γκρίνια είναι προτιμότερο να
παρακολουθούμε το σήριαλ για επικείμενες
αρχαιολογικές ανακαλύψεις ή/ και
απογοητεύσεις, παρά έναν ακόμη τούρκικο
ή βραζιλιάνικο κλαυσίγελω. Όταν το
βασικό εργαλείο προβολής του ισπανικού
πολιτισμού και γλώσσας στολίζεται με
καρυάτιδες, ας τις χαρούμε κι εμείς
αυτές τις θαμμένες. Παρότι παραβιάζουμε
την θέληση των δημιουργών τους. Και ίσως
δεήσει να φανεί και η απαχθείσα!
Σημείωση 2.
Από το ποίημα «σταυραητός» του Κρυστάλλη.
«…Παρακαλώ
σε, σταυραητέ για χαμηλώσου ολίγο,
και δώμ’ μου
τες φτερούγες σου και πάρε με μαζί σου,
πάρε με απάνου
στα βουνά, τι θα με φάει ο κάμπος!»