Εικόνες ερημοποίησης στην πόλη. Η εικόνα του χώρου σημαδεύει την ψυχολογία μας

Αν δεν διακρινόταν στο βάθος τα πεύκα, σήμα κατατεθέν του Χαϊδαρίου, θα έλεγε κανείς ότι το συντριβάνι της φωτογραφίας βρίσκεται σε κάποια πόλη της Συρίας, ταλαιπωρημένη από την εξοντωτική ζέστη της ερήμου και τους βομβαρδισμούς.

Νερό ούτε σταγόνα. Πράσινο φυλλαράκι ούτε για δείγμα. Έτσι πέρασε το καλοκαίρι μας! Η γκρίζα εικόνα, η πικρή γεύση της εγκατάλειψης, μαυρίζουν την ψυχή του περαστικού. Αποστρέφει το βλέμμα αποσβολωμένος από την χωρίς περιστροφές αποδοχή της ήττας: «δεν μπορούμε να συντηρήσουμε ούτε ένα μικρό συντριβάνι, σε ένα από τα πιο κεντρικά σημεία της πόλης». Κι όμως, μια βόλτα σε γειτονικούς Δήμους δείχνει ότι εκεί καταφέρνουν να είναι αξιοπρεπείς, ακόμα και λαμπεροί. Ίσως γιατί κατανοούν ότι η ψυχολογία των ανθρώπων σημαδεύεται βαθιά από την εικόνα του χώρου όπου κινούνται και οι εκεί δημοτικές αρχές αγωνίζονται να κρατήσουν ζωντανό τον αστικό ιστό. Αρνούνται να αποδεχτούν την ερημοποίηση.
Τι συμβαίνει εδώ; Πλήρης παραδοχή της ήττας. Ή απλώς… αραλίκι; Το λέμε γιατί στις καφετέριες γύρω από αυτό το συντριβάνι πίνουν τον καφέ τους πολλά στελέχη της δημοτικής αρχής… μέσα στην άνεση! Δεν βλέπουν; Δεν ντρέπονται; Δεν ακούν τα σχόλια γύρω τους, γεμάτα κατεδαφιστική ειρωνεία για τις επιδόσεις τους;