γράφει η Άλκηστη Βίτσα

Η 8η Μαρτίου, δεν είναι μέρα γιορτής. Είναι ημέρα τιμής και μνήμης για εκείνες τις γυναίκες Αμερικανίδες εργάτριες κλωστοϋφαντουργίας που στις 8 Μαρτίου του 1857 τόλμησαν, αγωνίστηκαν, διεκδίκησαν όσα τους ανήκαν. Τα δικαιώματά τους ως εργαζόμενες και ως άνθρωποι.

Είναι ημέρα προβληματισμού και απολογισμού της προόδου που έχει επιτευχθεί προς την ισότητα των φύλων, αλλά και ημέρα σκέψης, αναδιοργάνωσης και δράσης αγωνιστικής.

Γιατί σήμερα, παρά την πρόοδο που έχει σημειωθεί, οι γυναίκες και τα κορίτσια εξακολουθούν να υποτιμούνται και να υφίστανται διακρίσεις και ανισότητες. Γιατί ακόμα και τώρα έχουν λιγότερες επιλογές στην εργασία και την ίση αμοιβή και περισσότερες «επιλογές» στην εκμετάλλευση, την ανασφάλεια, την αδήλωτη και μη αμειβόμενη εργασία.

Επιπλέον, διαχρονικές κατακτήσεις και επιτεύγματα του φεμινιστικού κινήματος καταστρατηγούνται ή απειλούνται με κατάργηση από τις ακραίες νεοφιλελεύθερες πολιτικές, που κυριαρχούν και εφαρμόζονται από δεξιές και αυταρχικές κυβερνήσεις στον κόσμο και στην Ευρώπη.

Γιατί οι γυναίκες, ακόμα «υποχρεώνονται» στη μη ενεργή συμμετοχή στα κέντρα λήψης των αποφάσεων και βιώνουν πολλαπλές μορφές βίας στο σπίτι και στους δημόσιους χώρους.

Ευχαριστούμε για τα εμπορικά μηνύματα για την έκπτωση των προϊόντων καλλωπισμού των γυναικών, λόγω της ημέρας, αλλά δεν δεχόμαστε καμία έκπτωση στα δικαιώματά μας.

Στις 8 του Μάρτη τιμούμε τους αγώνες των γυναικών και του φεμινιστικού κινήματος για τα πολιτικά, οικονομικά, κοινωνικά και πολιτισμικά δικαιώματα των γυναικών.

Τιμούμε τη σύγχρονη γυναίκα, εργαζόμενη, άνεργη, συνταξιούχο, μετανάστρια, πρόσφυγα, που σηκώνει το μεγάλο βάρος του πολλαπλού της ρόλου και συμβάλλει αδιάκοπα στην κοινωνική και οικονομική ισότητα στην κοινωνία που ζει.

Ενώνουμε τη φωνή μας με τη φωνή εκατομμυρίων γυναικών στην Ευρώπη και τον κόσμο και αξιοποιώντας τις συλλογικές μας εμπειρίες, αγωνιζόμαστε από κοινού για την απελευθέρωσης των γυναικών από κάθε μορφή καταπίεσης και κοινωνικής υποτίμησης.